LIJKVERBRANDING. 239 



— daarna hetgeen tegen die lijkverbranding wordt aangevoerd ver- 

 meld en beoordeel ; — en eindelijk op grond van dat alles tracht tot 

 de eene of andere slotsom te geraken. 



De oude Egyptenaren balsemden hunne lijken. Dit is algemeen bekend , 

 en iedereen weet dat men aan zoodanige gebalsemde , in lange stroken 

 katoen gewondene en in kisten besloten lijken den naam van »mumien" 

 geeft. Om die lijken te balsemen , werden de hersenen er uit gehaald , 

 de ingewanden , na uit het lijk genomen te zijn , gereinigd en na toe- 

 voeging van asphalt en specerijen weder in het lichaam gebracht. Daarna 

 vertoefde het lijk ettelijke dagen in een bad van een in water opge- 

 lost natron-zout , om vervolgens gedroogd en , met eene groote hoe- 

 veelheid stroken van een katoenen weefsel omwonden, te worden ge- 

 plaatst in een houten kist , die zich aan den vorm van het ingewikkelde 

 lijk aansloot. Het zoo behandelde lijk , de mumie , werd nu rechtop 

 tegen den wand geplaatst van eene grot of een gewelf, soms ook in 

 een voor dit doel aan de woning aangebouwd vertrek. Dit is in zeer 

 algemeene trekken de beschrijving van het balsemen der lijken bij de 

 Egyptenaren. Er bestond echter nog een groot onderscheid , gelijk blijkt 

 uit de kosten , die het balsemen vereischte. De duurste wijze van 

 balsemen kostte, naar ons geld berekend, ongeveer ƒ 2300 , de daarop 

 volgende ƒ 760 , de derde veel minder, maar toch nog eene voor velen 

 belangrijke som. Daarom werden dan ook in het oude Egypte niet 

 alle lijken gebalsemd; die der armen en der slaven werden in het 

 gloeiende zand der hooger liggende ^streken begraven en droogden daar 

 tot mumiën uit. 



De Aethiopiers , nauw aan de Egyptenaren verwant , behandelden 

 hunne lijken of op de wijze der Egyptenaren , óf droogden die in het 

 woestijnzand uit, overstreken ze met gips en plaatsten ze dan, zooals 

 HERODOTUS schrijft , in een doorschijnende holle zuil of pilaar van 't geen 

 hij vaXog noemt, 't geen wel niets anders dan klipzout kan zijn ge- 

 weest. Die zoutpilaren werden een tijd lang binnenshuis bewaard , maar 

 na eenigen tyd rondom de steden en dorpen opgesteld. 



Terwijl bij de Chineezen van oudsher het begraven van lijken plaats 

 vond , was en is nog bij de Japanners , met de begraving , ook het ver- 

 branden der lijken in gebruik. Zij werd daar zeven of acht jaren gelede» 

 verboden om de Europeanen te believen , doch na drie jaren weder toe- 



