240 LIJKVERBRANDING. 



gestaan. Sedert verbrandt men er jaarlijks ongeveer negen duizend lijken. 



Nader dan al deze volken staan ons de Semiten , waartoe van ouds 

 de Assyriërs , de Babyloniërs , de Phoeniciërs , de Israëlieten , de Ara- 

 bieren en verscheidene andere kleinere volkstammen behoorden. Bij deze 

 allen was en is het begraven der lijken in gebruik , — liefst , als er 

 gelegenheid toe was , in grotten en spelonken , of anders in de aarde. 

 Overal waar de Phoeniciërs koloniën hebben gesticht , op Malta , Sicilië 

 en Sardinië , te Carthago en in Klein-Azië , in de Cyrenaische Pentapolis 

 en op den Chersonesus , vindt men zoogenaamde catacomben , dat zijn 

 in het rotsgesteente uitgegraven gangen , waarin de lijken werden bij- 

 gezet , en diezelfde vindt men evenzeer daar , waar zich later eene 

 eenigszins aanmerkelijke Israëlietische bevolking vestigde , b.v. te Eome. 

 Men beweert wel is waar , dat ook in Israël in het tijdvak der Rich- 

 ters en Koningen de lijkverbranding in gebruik is geweest , maar naar 

 mijne meening kan dit niet worden bewezen. 



Wij komen thans tot de volken van den Indo-Europeeschen stam, 

 den stam der Ariërs , waartoe met weinig uitzonderingen de tegen- 

 woordige bewoners van Europa behooren. Daartoe behooren ook de 

 Hindoe's , de Indische bevolkingen , wier talen van het Sanskrit af- 

 geleid zijn. ISTog heden ten dage , evenals van ouds , verbranden de 

 Hindoe's der hoogere kasten hunne lijken , of werpen die in eene 

 heilige rivier , zooals den Ganges. Kinderen , die sterven voor zij tanden 

 hebben gekregen, misdadigers en eerloozen mogen niet worden verbrand. 



Nader nog dan de Hindoe's staan ons de oude Perzen en Meden. 

 Vergelijkt men de berichten van herodotus , strabo , sextus empiricus 

 en lateren met elkander en met de gewoonten der hedendaagsche Parsi , 

 die evenals de Meden en Perzen van vroegeren tijd de godsdienst van 

 ZARATHUSTRA of ZOROASTER aanhangen, dan blijkt het dat de lijken der 

 Magiers of priesters oudtijds aan de roofdieren werden ten prooi ge- 

 laten, terwijl de lijken der overige Perzen begraven werden , ja soms , 

 met was omgeven , tegen bederf werden bewaard. Later werd echter 

 het laten verslinden door roofvogels , vroeger een voorrecht der Magiers , 

 meer algemeen. De lijken werden , zooals zulks nog bij de Parsi ge- 

 schiedt, gebracht op een heuvel, welks vlak gemaakte top omgeven 

 was met een steenen muur, of anders op het plat van een tot dat 

 oogmerk gebouwden steenen toren, en daar aan de roofvogels ten 

 prooi gelaten. De beenderen werden later geworpen in een put, waar- 

 van de opening zich midden op den heuveltop of het plat bevond. Van 

 begraving of van verbranding kon bij de Perzen geen spraak zijn, 



