246 LIJKVEEBRANDING. 



Dermesten , spek- of vetkevers , die zieh met het vet er van voeden , 

 eindelijk verschenen myriaden kleine kevertjes van het geslacht 

 Anthrenus en van myten van de familie der Tyroglyphidae , die de 

 laatste hand leggen aan de vernieling. De opvolging van deze 

 verschillende soorten van insekten en mijten is zoo geregeld , dat 

 men in den jongsten tijd in Frankryk van haar gebriaik heeft 

 gemaakt , en wel met goed gevolg , om te bepalen hoe lang een lyk 

 was begraven geweest. 



Stellen wij nu hier tegenover wat er geschiedt bij de snelle ver- 

 branding van een lijk , te weten eene zoodanige , die , niet als bij de 

 Grieken en Romeinen op brandstapels , maar in daartoe ingerichte 

 ovens geschiedt, — dan is van die snelle verbranding niet veel meer 

 te zeggen dan dat het lijk in zeer korten tijd, binnen anderhalf a 

 twee uren , wordt omgezet in koolzuur, koolwaterstof, water, stikstof 

 en eene betrekkelijk kleine hoeveelheid asch. Men ziet, dat de 

 uitkomst volkomen dezelfde is als van de ontbinding en de verrotting. 

 Alleen ontstaat er vrije stikstof in plaats van ammonia. Deze laatste 

 bestaat uit stikstof en waterstof, — doch bij de snelle verbranding 

 is de hitte zóó groot, dat er zich geen ammonia kan vormen, of 

 dat deze , zoo ze al gevormd werd , zich dadelijk ontleedt in stikstof 

 en waterstof. Het verschil is dus in dit opzicht alleen, dat de omzet- 

 ting in de genoemde stoffen bij de snelle verbranding een paar uren , 

 bij de trage , d. i. bij de verrotting , vele jaren lang duurt eer zy 

 voltooid is. Blijven bij de langzame ontbinding en verrotting de 

 beenderen nog vele jaren lang als zoodanig bestaan, nadat het overige 

 van het lichaam verteerd is , — bij de snelle verbranding worden 

 deze dadelijk in den vorm van asch gebracht. — In een ander opzicht 

 is echter het verschil groot; bij de verrotting vormen zich een aantal 

 stinkende, walgelijke en gelijk wij hebben gezien, dikwijls giftige rottings- 

 producten, — bij de snelle verbranding is zulks niet het geval. 



Vraagt men nu naar de gronden der tegenwoordige beweging ten 

 gunste der lijkverbranding, dan zal wel ieder in de eerste plaats 

 denken aan het gezondheidsbelang. De houten kisten , waarin men 

 gewoon is de lijken te plaatsen , blijven nooit dicht , van welk hout 

 of hoe goed ze ook gemaakt mogen zijn. Ook zelfs looden kisten 

 blijven zelden dicht. Is zulk een kist niet volkomen luchtdicht 

 gesoldeerd of is het soldeersel niet van de beste kwaliteit, dan zal 

 na zeker tijdsverloop toch eenige lucht tot het lijk toetreden en dit 

 zal zeer langzaam gaan rotten. Maar tegen de zich nu vormende 



