LIJKVERBRANDING. 249 



oplossing er van in koolzuur^ koolwaterstof, water, ammonia en onbrand- 

 bare stof, — zoodanig te bespoedigen, dat het binnen een paar uren 

 afloopt, en daarbij geen de minste vorming van rottingsproducten, 

 geen de minste ontsnapping van giftige of zelfs alleen maar walging- 

 wekkende stoffen plaats heeft, terwijl de smetstoffen van ziekten, die 

 aan en in een lijk kunnen aanwezig zijn, tegelijk volkomen vernie- 

 tigd worden ? Met de overblijvende , geheel onschadelijke asch kan 

 men dan, onder zekere hierna te vermelden bepalingen, handelen zoo- 

 als men verkiest. Wil men die in eene urn doen en die urn plaatsen 

 in eene nis binnen een daarvoor opgericht gebouw, zoo als de 

 Eomeinen gebruikten en die zij om hunne gelijkenis op duiventillen 

 Columbaria noemden , — goed. Mocht men aan het begraven in de aarde 

 met of zonder urn de voorkeur geven , men begrave de asch. Er bestaat 

 ook geen reden , waarom men het bijzetten van urnen of kistjes met 

 asch op rondom de kerken binnen de gemeentekommen gelegene kerk- 

 hoven , of zelfs binnen die kerken zelve , zou verbieden aan hen , die 

 daarop gesteld mochten zijn. Hoe men ook over die asch beschikke , 

 men kan er altijd zeker van zijn dat zij geen schade zal aanrichten. 

 Maar er is nog iets. Ook het gemoed doet zich hier gelden. Er 

 mogen er zijn voor wie het denkbeeld niets stuitends heeft dat de 

 stoffelijke overblijfselen van hen , die zij lief hebben , in een soort van 

 onderaardsche vuilnisput aan verrotting worden ten prooi gegeven ; 

 er mogen wellicht nog meer zijn , die van datgene , wat in de aarde 

 met een lijk geschiedt, geen begrip hebben en in den waan verkeeren 

 dat de ontbinding van een lijk zoo rustig en rein toegaat, als het 

 verdampen van sneeuw in de zon ; — er zijn anderen , voor wie dat 

 denkbeeld iets afschuwwekkends heeft en die met tegenzin denken 

 aan een stinkend en wankleurig , langzaam wegrottend lijk , met open 

 gebarsten buik , en wriemelend van het ongedierte dat er op aast. Er 

 mogen er zijn, voor wier gevoel het zoolang mogelijk doen voort- 

 duren van dat rottingsproces iets behagelijks heeft , en die zich dat 

 aan hunne dooden verplicht achten ; — er zijn ook anderen die meenen , 

 dat dit lijnrecht in strijd is met den eerbied, de piëteit, die men 

 aan het stoffelijk overschot der afgestorvenen verschuldigd is, althans 

 volgens hun gevoel , en die daarom wenschen anders met hunne dooden 

 te mogen handelen. Het koele verstand zegt hun , even goed als anderen , 

 dat het lijk niets meer gevoelt, dat het slechts het stoffelijk omhulsel 

 is, wat wij aan de verrotting prijs geven, maar het gemoed, en ook 

 dat heeft zijne rechten, kan zich met die handelwijze niet vereenigen. 



