250 LIJKVERBRANDING. 



Eindelijk is er nog een grond, waarom sommigen de lijkverbran- 

 ding verkiezen; die grond is het gevaar van levend begraven te wor- 

 den. Het is waar , dat vele verhalen , die daaromtrent in omloop zijn 

 en nu en dan worden opgedischt , bij nader onderzoek niet met de 

 waarheid overeenkomstig blijken te zijn ; het moge niet ontkend wor- 

 den dat indien men niet te haastig is met begraven en afwacht tot 

 door deskundigen de ontwijfelbare teekenen van beginnend bederf zijn 

 waargenomen , het gevaar , dat men vreest , niet bestaat. Doch de 

 goed geconstateerde gevallen van levend begraven zijn daarom niet 

 weg te cijferen. De mogelijkheid blijft altijd bestaan. Dit nu zal 

 ieder erkennen , dat de toestand van hen , die in het graf weder tot 

 bewustzijn ontwaken , allervreeselijkst moet wezen. Bij die verbranding 

 nu is die toestand ondenkbaar ; want al werd er inderdaad een schijn- 

 doode verbrand, dan valt bij de tegenwoordige inrichting der lijk- 

 verbranding het oogenblik van ontwaken uit den doodslaap , zoo die 

 al plaats heeft , met dat van den werkelijken dood samen. 



Het zal dan ook niemand verwonderen dat in onze eeuw zich meer 

 en meer stemmen ten gunste van de lijkverbranding verhieven. Ik ga 

 eenige op zich zelve staande en zonder gevolg gebleven pogingen in 

 de eerste helft van deze eeuw met stilzwijgen voorbij. Doch nadat in 

 1869 en 1871 te Florence en te Eome , bij gelegenheid van de daar 

 gehoudene geneeskundige congressen , krachtige stemmen voor de cre- 

 matie waren opgegaan en algemeen weerklank hadden gevonden , nam 

 het Koninklijk Instituut voor wetenschappen en letteren in Lom- 

 bardije het initiatief, door aan de Vertegenwoordiging den wensch te 

 doen kennen dat de Eegeering de lijkverbranding mocht toelaten en 

 alzoo een voorbeeld geven aan de andere beschaafde natiën. En nadat 

 eerst in 1874 de verbranding was toegestaan in exceptioneele geval- 

 len en om exceptioneele redenen, en in 1875 de Vereeniging voor 

 lijkverbranding te Milaan was gesticht, verscheen in 1877 een Konink- 

 lijk besluit, inhoudende dat voortaan de machtiging tot crematie 

 kon worden toegestaan door den Prefekt der provincie , in overeen- 

 stemming met de testamentaire beschikkingen van den overledene en 

 op uitdrukkelijk verzoek der familie , na gehoord advies van den pro- 

 vincialen gezondheidsraad. 



Aan Italië komt dus de eer toe de eerste en meest afdoende stap- 

 pen op dit gebied te hebben gedaan. Behalve te Milaan , zijn thans 

 ook te Lodi , te Rome , te Brescia , te Cremona en op meer plaatsen 

 inrichtingen voor de lijkverbranding gesticht. Deze is thans ook ge- 



