DE GRAUWE KLAUWIER. 257 



toch verschilt de zwaluw (bijv. de gierzwaluw) niet veel in grootte 

 met den grauwen klauwier. Daarenboven scheurt hij zijne prooi niet , 

 zooals vele andere vogels doen , in kleine stukjes ; maar hij slikt zeer 

 groote brokken te gelijk in, ja zelfs groote bijen en de zoo harde 

 en groote mest- en loopkevers gaan , na vooraf gedood te zijn , in hun 

 geheel naar binnen ; hierin wordt hij weer geholpen door zijne groote 

 keelholte en verdere spijsverteringsorganen. 



Zeer talrijk trof ik den grauwen klauwier aan langs den duinkant 

 op het eiland Voorne en ben daar in de gelegenheid geweest hem 

 goed waar te nemen. Ook heb ik daar getracht er eenigen te vangen , 

 hetgeen mij met drie gelukt is , waarvan de eerste , een wijfje , ge- 

 storven is , en de beide anderen , een oud en een jong mannetje , na eenige 

 moeite in het leven zijn gebleven en thans nog in mijn bezit zijn. Ik 

 had hen voornamelijk gevangen , ten einde hen meer van nabij waar 

 te nemen en zag dan ook mijne moeite ruimschoots beloond , niet 

 alleen door de vele opmerkingen omtrent hunne levenswijze gedaan , 

 maar de grauwe klauwier bleek ook eene om zijne manieren aar- 

 dige kooivogel te zijn. In het begin waren zij zeer schuw, doch na 

 verloop van eenige weken werden zij langzamerhand vertrouwelij- 

 ker , totdat zij ten slotte zelfs uit mijne hand aten. Ik had ze in 

 het eerst beiden in ééne kooi geplaatst ; maar was weldra genood- 

 zaakt hen te scheiden , daar zij zeer strijdlustig waren ; ook is het 

 niet raadzaam hen bij andere kleine vogels te zetten, daar zij deze 

 dan dooden. Ik voed hen met het voeder voor insektenetende vogels 

 van CARL CAPELLE uit Hannover , geef hun dagelijks eenige meelwor- 

 men en van tijd een stukje rauw vleesch ; als lekkernij krijgen zij 

 bijen , spinnen , rupsen , kevers , aardwormen , enz. ; soms ook 

 eenen kleinen kikker of muis , welke dieren zij , evenals in de natuur, 

 aan den in hunne kooi geplaatsten doorntak rijgen , ten einde hen 

 machteloos te maken en te verslinden of, zoo zij geen honger 

 hebben, voor later te bewaren. Toen ik onlangs eenige druiven in 

 hunne kooi wierp , vielen zij er met gretigheid op aan , en , na hen aan 

 eenen doorn te hebben gestoken , aten zij hen geheel op; hieruit moet 

 naen dus besluiten dat zij zich in de natuur ook met bezien voeden , 

 hetgeen wel opmerkelijk is voor eenen anders zoo moordzuchtigen 

 vogel. Slechts zelden laten zij hunne lokstem in gevangenschap hooren. 

 Bij gebrek aan eenen doorntak houden zij evenals de roofvogels 

 hunne prooi met een der pooten een weinig in de hoogte en scheuren 

 haar met den snavel in stukken. 



