DE moa's van nieuw-zeeland. 261 



liet over het algemeen geleek op een monsteractitigen haan, hoewel 

 met dit verschil dat het een » gelaat als dat van een mensch" had; 

 dat het leefde van lucht , en vergezeld of bewaakt werd door twee 

 groote tuatara's ^ , die als argussen onophoudelijk de wacht hielden , 

 als de Moa sliep. Als dus iemand het waagde de woning van dit 

 verwonderlijke wezen te naderen , kon hij zeker zijn , dat hij door 

 hetzelve vertrapt en gedood zou worden." »Een berg, Whakapunaki 

 genaamd, op een afstand van minstens 128 kilometers in zuidelijke 

 richting gelegen , werd aangewezen als de woonplaats van dit wezen ; 

 er bestond daar echter maar een enkel exemplaar , dat , naar men 

 algemeen beweerde , de eenige nog levende vertegenwoordiger van 

 het Moa-ras was. Zij konden echter hoegenaamd geen reden opgeven , 

 waarom al de anderen uitgestorven waren." Terwijl men dus algemeen 

 geloofde aan het bestaan van den Moa (de inboorlingen hielden het 

 voor een groote misdaad om dat in twijfel te trekken) , kon men 

 niemand vinden, die het dier ooit gezien had." »Vele inboorlingen 

 hadden echter van tijd tot tijd zeer groote beenderen gezien, grooter , 

 naar zij verhaalden , dan die van een os ; deze beenderen sneden zij 

 in kleine stukjes, die zij aan hun • vischhaken vastmaakten, in plaats 

 van de Hcdiotis (een schelpdier)." 



In het begin van 1839 vond de Eerw. heer richaud taylor , f. g. s. , 

 op een reis naar Poverty-baai nabij de Oost-Kaap een been , en de 

 inboorlingen verhaalden hem , dat het een been was van een grooten 

 vogel , dien zij Tarepo noemden , en die leefde op den top van den 

 Hikurangi , den hoogsten berg aan de oostkust. Hij bevond later , dat 

 de inboorlingen van de westkust de beenderen Moa noemden en den 

 naam Tarepo volstrekt niet kenden. 



Ook aan andere Europeanen zijn hooge bergen opgegeven als de 

 woonplaats van dit vreemde wezen , en vaak werd er bijgevoegd , dat 

 er nog maar een enkel exemplaar van bestond. Latere onderzoekingen 

 hebben echter nimmer levende Moa's leeren kennen , en al wat wij 

 van den vogel weten berust op de studie van zijn fossiele overblijfselen , 

 die op vele plaatsen en onder verschillende omstandigheden zijn gevonden. 



Volgens Dr. haast behooren » de oudste lagen , die Moa-beenderen 

 bevatten , tot de groote gletscherperiode , en komen zij daarin voor 

 in steendijken (moraines) der voormalige gletschers , in slijklagen en 

 andere bezinksels , gevormd door rivieren , die aan het benedeneinde der 



* Een soort vau hascedissen . 



