264 JDE moa's van nieuw-zeeland. 



in dat district, verklaart en dat dit uitsterven veel vroeger plaats 

 gehad heeft , dan men gemeenlijk aanneemt , en veroorzaakt werd door 

 de voortdurende langzame daling der temperatuur , totdat de warmte 

 van grond en lucht in den regel niet meer voldoende was om de eieren 

 van deze vogels uit te broeien , van welk tijdstip af zij allengs in 

 aantal afnamen en eindelijk geheel en al verdwenen. »Toen de vorst 

 en sneeuw van den winter zich begonnen te vertoonen , hoewel nog 

 in veel mmdere mate dan tegenwoordig , moeten de Moa's daar erg 

 van geleden hebben , daar zij wegens hun aanzienlijke grootte geen 

 beschutting daartegen konden vinden gelijk de kleinere vogels , en zij 

 moeten dus de plaatsen opgezocht hebben , waar zij de meeste warmte 

 konden vinden. 



»Daar het bronwater in het beendermoeras dezelfde temperatuur 

 had als de grond , en ver boven het vriespunt (het kan zelfs een 

 warme bron geweest zijn) , terwijl overal in den omtrek de vogel zijn 

 pooten niet kon neerzetten zonder dat die door de vorst beschadigd 

 werden en zonder ze op ijs en sneeuw te plaatsen , lag het in den 

 aard der zaak , dat zij gaarne in dit vergelijkenderwijs warme water 

 stapten , waardoor zij minder van koude aan hun pooten te lijden 

 hadden. Ik beschouw dus het tijdperk , waarop zich voor het eerst 

 vorst en sneeuw begonnen te vertoonen , als het begin van het afzetten 

 van beenderen in dit moeras. De vermeerdering van die beenderen 

 moet zeer allengs hebben plaats gehad en heeft misschien eeuwen lang 

 geduurd , en de periodieke afzetting moet alleen toegenomen zijn in 

 dezelfde verhouding als de vorst en de sneeuw. Dit proces voort- 

 gaande , totdat eindelijk de eieren zelfs op de warmste plaatsen niet 

 meer konden worden uitgebroeid en het geslacht der Moa's dus ver- 

 oordeeld was om uit te sterven , moet er voor de laatste dier arme 

 vogels een tijd van onbeschrijfelijk lijden zijn aangebroken. Allerlei 

 smart hadden zij te lijden ; zij waren uitgehongerd , daar hun voedsel 

 onder een dicht sneeuwkleed bedolven lag ; de wreede natuur trad tegen 

 hen in het strijdperk , verkleumde hun lichaam met koude winden , 

 waartegen zij geen beschutting konden vinden , en deed hun pooten 

 bevriezen door ijs en vorst. Ik vindt het daarom zeer natuurlijk, dat 

 zij , al ware het slechts om met minder smart te sterven , zich in dit 

 moeras begaven. Daar het water dezelfde temperatuur bezat als de grond , 

 was het daarin voor hun pooten warm genoeg en daar zij geen aan- 

 leiding hadden om er uit te gaan , daar hun voedsel door de sneeuw 

 onbereikbaar voor hen was , zakten zij er hoe langer hoe dieper in , 

 totdat verstijving en honger een eind maakte aan hun lijden. 



