DE moa's van nieuw-zeeland. 271 



den oudste van zijn stam , die toen nabij Port Nicholson woonde. 

 Toen men hem vroeg of hij ooit een Moa gezien had , antwoordde 

 hij: »Ja, ik heb den laatste, gezien , waarvan men ooit gehoord heeft ," 

 en toen men hem verder ondervroeg, beschreef hij het dier als een 

 zeer grooten vogel met een hals, welke op dien van een paard geleek." 

 Hamilton merkt verder op: »In 1844 en nog vele jaren daarna hield 

 ons volk het voor zeker , dat men den Moa op het zuidelijk eiland , 

 dat toen zeer weinig bekend was, nog levend kon vinden", en dat 

 er verhalen rondliepen omtrent een of twee oude landverhuizers in 

 het Zuiden omstreeks Otago en straat Foveaux , die werkelijk Moa- 

 vleesch gegeten hadden. 



Het geraamte van deze vogels is beschreven door Prof. eichard 

 OWEN in de -» Trans, of the Zool. Soc. of London', te beginnen met 

 November 1839. Prof. owen verdeelde hen eerst in twee genera Dinomis 

 en Palapteryx , maar hief later dit laatste genus op en bracht al de 

 species tot het genus Dinomis. 



In 1875 stelde Dr. haast, directeur van het museum te Canterbury 

 N. Z. , twee familieën voor , elk twee genera omvattende , namelijk : 



1. Familie dinornithidae met de genera Dinomis en Meionomis', 



2. Pamilie palapterygidae met de genera Palapteryx en Eurapteryx. 

 Tot deze vier door Dr. haast voorgestelde genera worden omstreeks 



twintig species gebracht , die voornamelijk gegrond zijn op de grootte 

 en onderlinge verhouding der beenderen , vooral van de beenderen 

 der pooten ; het is niet onwaarschijnlijk dat , als men grootere reeksen 

 van beenderen zorgvuldiger onderzocht zal hebben , het aantal soorten 

 geringer zal blijken te zyn. Het is een belangwekkend feit , dat Cooks- 

 straat , die de beide eilanden scheidt , de vogels verhinderd schijnt 

 te hebben om van het eene eiland maar het andere te verhuizen , daar 

 de soorten van het noordelijk eiland alle verschillen van die op het 

 zuidelijk eiland. Prof. owen leidt uit den snavel van den Dinomis, 

 »gevormd naar het model van een pikhouweel", en »de krachtige 

 ontwikkeling des halswervels en vooral van hun doornvormige uitsteek- 

 sels" af, dat dit dier »een moeielijker taak had dan het eenvoudig 

 afplukken van zaden, vruchten of kruiden", en dat »de snavel zoowel 

 als de pooten gebruikt werden om de zetmeelhoudende wortels op te 

 delven van de varens , wier overvloed de flora van Nieuw-Zeeland 

 zoo eigenaardig kenmerkt." 



Wij hebben reeds vermeld, dat er stukken gedroogd vel en eenige 

 weinige vederen van den Moa gevonden zijn , de kleur van de baarden 



