OPGEWEKT DOOR MAGNETEN. 315 



afwisseling werd de magneet bekrachtigd. In het eerste half uur werd 

 niets waargenomen , doch daarna zagen beide jongelingen , in het mid- 

 den van het vertrek, iets dat meer op een zwak lichtenden rook dan 

 op een bepaald licht geleek en leidden zij de hand van Prof. barrett 

 naar de pooleinden des magneets , als de oorsprong van het ver- 

 schijnsel. De commutator werkte in een nevenvertrek zonder eenig 

 merkbaar gedruisch ; de opmerkingen der waarnemers konden daar 

 duidelijk gehoord en opgeteekend worden. Bij elke afbreking en her- 

 stelling van den stroom hoorde men smith uitroepen: »nu is het 

 weg!" »Nu zie ik het weer." Veertien malen stemde dit oogenblik- 

 kelijk overeen met het afbreken en doorlaten van den stroom door 

 den commutator , die met ongelyke tusschenpoozen werkte. Dan 

 eens na eenige seconden , dan eens na minuten. Slechts eenmaal kwam 

 de opmerking vijf seconden te laat , doch dit kan zeer goed worden 

 toegeschreven aan eene tijdelijke vermindering van de aandacht , want 

 de proef was werkelijk zoo inspannend en vermoeiend , dat smith na 

 veertien proeven zichtbaar afgemat was en over pijn in het hoofd 

 en de oogen klaagde. Aan toevallige overeenstemming tusschen den 

 commutator en den waarnemer kan hier wel niet gedacht worden. 

 Eerder zou men kunnen vermoeden dat het afbreken en herstellen 

 van de geleiding of het bekende eigenaardig getik in den hoef, 

 bij het opwekken en verdwijnen van het magnetismus , door smith 

 konden gehoord worden. Maar hij was hoogst waarschijnlijk onbe- 

 kend met dit verschijnsel , en Prof. barrett , aan wien dit zwakke 

 geluid overbekend was , kon er met de grootste aandacht niets van 

 hooren. Alleen was dit mogelijk als hij het oor tegen den magneet 

 drukte. Hij overtuigde zich ook, dat op den afstand waarop de waar- 

 nemer stond alle magnetische uitwerking op ijzeren voorwerpen op- 

 hield ; men had uit overmaat van voorzorg , al zulke zaken uit de 

 zakken van smith verwijderd. Men zou nog kunnen denken dat hij 

 een magneetnaaldje ergens verborgen hield , maar er was geen de 

 minste aanleiding om opzettelijke misleiding te vermoeden , en zelfs 

 had men smith niet vooraf in kennis gesteld met de voorgenomen 

 proeven. 



Ook met wells verkreeg men dezelfde uitkomsten ; uit zijne be- 

 schrijving zoude moeten opgemaakt worden , dat hij helderder en 

 grooter licht zag dan smith. Bij het afbreken van den stroom ver- 

 dween het schijnsel langzamerhand, telkens riep hij dan uit: »nu hebt 

 gij het bedorven!" Dit langzaam verdwijnen van het licht, staat wel- 



