DE LUCHTVAART. 333 



den aanvang der reis dezelfde , die vroegere luchtreizigers waarge- 

 nomen hadden. De polsslag en de ademhaling namen in snelheid toe , 

 maar niet bij allen in dezelfde mate. Op eene hoogte van 4602 M. 

 bedroeg het aantal polsslagen in ééne minuut bij tissandier 110, in 

 plaats van 70 a 80 ; de pols van sivel sloeg op eene hoogte van 

 5300 M. 155 , die van crocÉ-spinelli 120 maal in den zooeven ge- 

 noemden tijd , terwijl hij bij den eersten in gewone omstandigheden 

 76 a 86, bij den laatsten 74 a 85 malen sloeg. 



De koude tastte tissandier, toen de luchtbol tot 7000 M. geste- 

 gen was , zóó hevig aan , dat hij zijne handen niet meer gebruiken 

 kon om zijne met bont gevoerde handschoenen te voorschijn te halen ; 

 op eene hoogte van 7450 M. gekomen bemerkt hij , dat zijn geheele 

 arm met lamheid geslagen is , doch te gelijk maakt eene onverschillig- 

 heid zich van hem meester. Toch houdt hij zijne oogen op den baro- 

 meter geslagen en leest hij dën stand van het kwik daarin af; weldra 

 wil hij uitroepen, dat zy zich op eene hoogte van 8000 M. bevinden, 

 doch te vergeefs , zijn tong is verlamd. Onmiddellijk daarop , het is 

 ongeveer 1 uur 30 , verliest hij zijn bewustzijn. Uit deze bewusteloos- 

 heid ontwaakt hij acht minuten over twee uur voor een korten tijd, echter 

 lang genoeg , om te zien dat croce-spinelli ballast uitwerpt. Ten 

 3 uur 30 eindelijk (de luchtbol was gedaald tot op eene hoogte van 

 6000 M.) ontwaakt hij voor goed, doch welk eene ontzetting moet 

 hem getroffen werden , toen hij bemerkte , dat zijne tochtgenooten 

 voor eeuwig waren ontslapen. 



Tegenover zulk eene ernstige , aangrijpende gebeurtenis betaamt 

 een eerbiedig stilzwijgen. Een onwaardig woordenspel schijnt het mij 

 te spreken van het vreemde voorrecht, een noodlottige eer aan deze 

 ongelukkigen te beurt gevallen , waar zij het bestaan van een grens 

 van de mogelijkheid van het leven tot een tastbare werkelijkheid 

 maakten. 



Het droevig ongeval, croce-spinelli en sivel overkomen, is nog 

 treuriger , omdat zij de middelen onder hun bereik hadden , waardoor 

 hun leven zeer waarschijnlijk zou kunnen zijn gered. Evenmin als het 

 aan tissandier op eene hoogte van 7450 M. mogelijk was zijnen arm 

 te gebruiken om zichzelf het geneesmiddel toe te dienen , zal gewis 

 hunne poging zijn geslaagd, toen zij trachtten zuurstof uit de mede- 

 genomene bollen in te ademen. Dat verzuim was noodlottig voor hen. 



Op een vroegeren tocht hadden zij de voordeelen ondervonden van 

 de inademing van zuurstof uit daarmede gevulde bollen , die zij op- 



