DE LUCHTVAART. 361 



geschiedde , was het bovendien eene gewichtige mededeeling , dat in 

 de hoogere deelen des dampkrings geen vrije waterstof aanwezig was. 



Hoewel het kwik in den thermometer zich somtijds niet snel genoeg 

 bewegen kon , om op ieder oogenblik den warmtegraad aan te wijzen 

 van de luchtlaag , waarbinnen zich de luchtbol bevond , meende gay- 

 LUSSAC toch het recht te hebben uit zijne waarnemingen af te leiden, 

 dat de temperatuur in de hoogere streken sneller daalt dan lager. 

 Hij vatte deze waarnemingen in het kort zoodanig samen , dat men 

 in het begin 191.7 M. , later 141.6 M. rijzen moet, om het kwik in 

 den thermometer 1" te zien dalen. 



De waarnemingen met den hygrometer leerden , dat de hoeveelheid 

 waterdamp in de lucht snel afneemt, wanneer men zich hooger in 

 den dampkring verheft. ^ 



Gay-lussac staakte zijne luchtreizen na deze tweede proefneming. 

 Wij kunnen slechts gissen , waarom hij niet voortging op den een- 

 maal ingeslagen weg. Of hij en zoovele anderen afgeschrikt werden 

 door de vele moeiten , die aan de waarnemingen in zulke ongewone 

 omstandigheden verbonden waren en door de vele tijdroovende en 

 kostbare voorzorgsmaatregelen , die men nemen moest , wij kunnen 

 het niet met zekerheid beantwoorden. Langen tijd duurde het in elk 

 geval vóórdat er weder luchtreizen met een wetenschappelijk doel 

 werden gedaan. 



Barbal en bixio stegen den 29s<^en Juni 1850 tot eene hoogte van 

 5893 M. op. Omtrent de daling van den warmtegraad namen zij be- 

 richten mede , die in hoofdzaak met de mededeelingen van gay-lussac 

 overeenstemden. Ook hadden zij hunne aandacht gewijd aan de vraag , 

 of het door de wolken teruggekaatste licht gepolariseerd is of niet , 

 welke vraag door hen in ontkennenden zin beantwoord werd ^. 



Hunne luchtreis duurde oreen vol uur. Door de stralende warmte 



1 Ann. de Chimie , 52, 75. (1805.) 



" Volgens de tegenwoordige opvatting wordt het licht veroorzaakt door de trilling der 

 aetherdeeltjcs. Men stelle zich voor, dat een aantal zulke deeltjes in eene horizontale 

 rechte lijn achter elkander gelegen zijn. Nu kan elk deeltje heen en weder trillen in 

 alle mogelijke richtingen , die loodrecht staan op de lichting der bedoelde rechte lijn : 

 zoowel naar boven en naar beneden, als naar rechts en naar links, of in eene richting 

 daar tusschen. Verkeert het licht in den bijzonderen toestand, waarin het gepolariseerd 

 licht wordt genoemd, dan stelt men zich voor, dat de beweging der aetherdccUjcs 

 slechts in twee richtingen mogelijk is , die dan h)odrecht op elkaar staan : naar boven 

 en naar beneden , naar rechts en naar links en niet daartusschcn. 



