380 DE LUCHT VAAKT. 



dat de snelheid van den wind in den regel op grooteren afstand van 

 de aarde grooter is dan beneden. De laatstgenoemde vond , zooals ik 

 boven voor de eerste twee vermeldde , dat ook deze regel niet altijd geldt. 



TissANDiEU voegt er bovendien de mededeeling aan toe, dat de 

 richting van den wind tot op eene hoogte van 600 a 800 M. den in- 

 vloed van de oneffenheden aan het oppervlak der aarde ondergaat. 

 Luchtstroomingen , die elkaar bedekken en in tegengestelden zin zich 

 bewegen , werden door alle luchtreizigers waargenomen ; nu eens werd 

 hun gebied door eene wolk gescheiden , dan weder ging de luchtbol 

 plotseling in eenen anders gerichten wind over , zonder dat een wolk 

 de luchtreizigers had gewaarschuwd. Doch evenmin als op de grens 

 van twee verschillende luchtstroomingen altijd eene wolk zweeft , toont 

 iedere wolk het bestaan van twee zulke stroomen aan. 



Het voorkomen van den waterdamp en zijne vormingen kan zeer 

 verschillend zijn. Soms is het binnen eene wolk zóó duister , dat de 

 ééne luchtreiziger zijnen metgezel in het schuitje nauwelijks kan zien ; 

 een andermaal zijn de wolken halfdoorschijnend , zoodat de luchtbol 

 zich midden in eene vrije ruimte schijnt . te bevinden , die van alle 

 kanten door wolken omgeven is. Aan eene bepaalde hoogte zijn de 

 wolken volstrekt niet gebonden ; evenmin kan eenige grens worden 

 opgenoemd voor hare waarschijnlijke dikte. Vermeldde ik boven , hoe 

 TissANDiER eenmaal het ontstaan der sneeuwvlokken waarnam uit kleine 

 ijsnaaldjes , eene dergelijke waarneming kon hij later nog eens doen. 

 Binnen korten tijd bevond hij zich boven de sneeuwlaag , die haren 

 inhoud over de aarde verspreidde. Eerst ontmoette hij eene doorschijnende 

 wolk , waar de temperatuur langzamerhand daalde tot — 4° ; daarboven 

 bevond de luchtbol zich te midden van kleine ijsnaaldjes en rees de 

 temperatuur tot op het nulpunt. Deze temperatuursverhooging was 

 het gevolg van de verdichting van den gasvormigen waterdamp tot 

 vaste ijsnaaldjes. Tissandier acht het waarschijnlijk, dat zij door de 

 onderliggende wolk vallen ; hij schijnt ze dan op zijnen tocht naar boven 

 niet bepaald te hebben gezien. Glaisher had trouwens eene laag sneeuw- 

 vlokken onmiddellgk onder eene regenwolk aangetroffen. Ook bij dit 

 punt komt dus de wensch naar een grooter aantal waarnemingen 

 weder op. 



Wolken, die uit een groot aantal ijskristalletjes waren gevormd, 

 werden herhaaldelijk aangetroffen door barral en bixio , welsh , sivel 

 en crocÉ-spinelli , evenals door tissandier. Vooral zeer vele veder- 

 wolken (cirrht) waren er uit samengesteld. Zoo zou ook volgens de 



