WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 61 



laden als een Franklinsche ruit, die door hare beweging niet bekleed behoeft te zijn. 

 Om haar te kunnen ontladen, behoeft men slechts aan den diametraal tegenoverge- 

 stelden kant der schijf een paar volkomen aan de eersten gelijke kammen te plaatsen , 

 die geleidend met elkaar zijn verbonden. Die ontlading heeft dan dit bijzondere, dat 

 zij juist zoolang duurt als één geheele omwenteling der schijf. 



LN. 



Aardstroomen. — Blavier {Jovrnal de physique (2) III p. 157) heeft van het 

 tijdelijk beschikbaar worden voor proefnemingen buiten den dienst van eenige telegraaf- 

 geleidingen, door den aanleg en ingebruik-stelling van een aantal onderaardsche 

 geleidingen veroorzaakt, partij getrokken voor de studie der elektrische stroomen, 

 die zooals men weet in de aardkorst steeds worden aangetroffen. Hij deed dit met 

 behulp van zelfregistrerende toestellen. Het blijkt uit de daardoor verkregen diagrammen 

 dat in Frankrijk die stroomen in den regel gericht zijn van het noordwesten naar 

 het zuidoosten; maar hunne richting verandert zeer dikwijls, zoodat zij somtijds van 

 het noorden naar het zuiden gaan, of van het noordoosten naar het zuidwesten, van 

 het oosten naar het westen en omgekeerd. Toch kan men op grond van de uitkom- 

 sten der vele maanden achtereen voortgezette waarnemingen aannemen, dat elke mor- 

 gen , van negen tot twaalf uur , de aardstroom in Frankrijk gericht is van het noorden 

 naar het zuiden of, juister, van noord-noord-oost naar zuid-zuid-west, met een maxi-, 

 mum van intensiteit omstreeks lOu. 30'. ' ln. 



DIERKUNDE. 



Verandering der zee-fauna. — Evenals het verschijnen in de zee van eene 

 nieuwe fauna, is ook het verdwijnen van eene bestaande uit zoogeographisch oogpunt 

 belangrijk. Het is bekend, dat door de Drake-expeditiën van de United States 

 Fish Commission j aan de Zuidkust van Nieuw-Bngeland het bestaan van eene 

 eigenaardige zee-fauna is aangetoond , die met het warmere water van den golfstroom 

 uit de Karaïbische zee daarheen is doorgedrongen. Zij is beperkt tot een tamelijk 

 smallen gordel, die eene diepte heeft van 60 tot 160 vademen. Het water heeft 

 daar eene temperatuur van omstreeks 50° F. of 10° C, terwijl de temperatuur van 

 het water ter weerszijde van dien gordel dicht tot het vriespunt nadert, en dat 

 water eene echt arktische fauna huisvest. In het jaar 1882 nu zocht men in deze 

 streek te vergeefs naar een aantal soorten , die daar in de vooraf gegane jaren 

 ongemeen veelvuldig voorkwamen , bepaaldelijk een aantal grootere crustaceën : 

 Euprognathus rastellifera , Collodes robustus, Catapagures Shari'eri, Munida 

 caribaea, Pontophilus brevirostris en talrijke minder algemeene soorten), en boven- 

 dien den Tile-fish (LopholatUus), die aan vele der genoemde crustaceën tot voedsel 

 schijnt te strekken. De oorzaak van dit raadselachtig verdwijnen ligt volgens Prof. 

 VERRILL in een geduchten storm, die in den winter van 1881 — 1882 aan de kus( 



