WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 77 



haar belangrijk genoeg geacht — waarschijnlijk omdat het eerste aanmerkelijk goed- 

 kooper is dan het laatste zout — om van zijne uitkomsten verslag te doen aan de 

 Royal Society te Dublin, in haar vergadering van 19 Mei 11. Hij vond dat de ver- 

 vanging van het laatstgenoemde zout door een gelijk gewicht van het eerste geen 

 merkbaren invloed uitoefende, noch op de elektromotorische kracht, noch op den in- 

 wendigen wederstand eener cel, noch ook op hare constantheid. (Verslag in Nature^ 

 XXX bl. 163). LN. 



Vast koolzuur. — Het vloeibaar koolzuur, dat tegenwoordig voor verschillende 

 industrieele oogmerken in het groot vervaardigd en in ijzeren flesschen verzonden 

 wordt, gaat, zooals men weet, bij uitstrooming in den vorm van sneeuw over. Deze 

 sneeuw heeft landolt verzameld door haar in een kegelvormigen zak op te vangen 

 en haar nog in den lossen vlokkigen toestand in een vorm van hard hout met dikke 

 wanden te brengen , waarin zij door een stempel met hamerslagen werd samenge- 

 perst. Zoo ontstaat een cylinder van koolzuur die ongeveer de hardheid van schrijf- 

 krijt heeft en zich niet met een mes laat doorsnijden. Weging van een bekend volume 

 leerde dat zulk samengeperst koolzuur een soortelijk gewicht van ongeveer 1,2 heeft. 

 Aan vochtige lucht blootgesteld vormt zich een waternevel in den omtrek , en men 

 kan den cylinder zonder nadeel los met de hand aanvatten. Hoe vaster de samen- 

 persing is, des te langzamer gaat het vaste koolzuur weder in gasvorm over. Be- 

 vochtigt men de koolzuursneeuw , alvorens deze in den houten vorm te brengen , 

 met ether en bewerksteUigt men dan de samenpersing, zoo zijn de verkregen cylinders 

 doorschijnend maar minder hard en vast, doch houden zich even lang onveranderd. 

 Werpt men stukken van het vaste koolzuur in water , zoo zinken deze daarin dade- 

 lijk onder, mits die stukken tamelijk groot zijn. Kleine stukjes worden daarentegen 

 door de zich daaraan ontwikkelende gasblazen gedragen en blijven aan de oppervlakte 

 van het water, zonder daardoor bevochtigd te worden, ronddrijven. [Berichte der 

 Deutschen chem. Geselsch., Bd. XVII p. 309.) hg. 



SCHEIKUNDE. 



Verlies van stikstof in mestvaalten. — Uit praktisch oogpunt is het wellicht 

 niet onbelangrijk mede te deelen dat de heer h. joulie bevonden heeft, dat bij eene 

 eenigszins langdurige gisting in mestvaalten meer dan 20 proc. van het gehalte aan 

 stikstof verloren gaat; welk verlies vooral het gevolg is van de vervluchtiging of 

 ontleding van de ammoniak in de ier , dus in het krachtigste en meest assimileer- 

 bare gedeelte der mest; — voorts, dat bijvoeging van phosphorzuren kalk daaraan 

 niets toe- of afdoet, maar dat bijvoeging van koolzuren en zwavelzuren kalk het ver- 

 lies sterk doet toenemen. De middelen om dat verlies te voorkomen , zullen bef 

 onderwerp van verdere onderzoekingen van den heer joulie uitmaken. (Compt. 

 rend. Tom. XCVIII, pag. 1444.) d. l. 



