WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 85 



PLANTKUNDE. 



Spoorwegen als plantenverspreiders. — Sedert de groote noordelijke spoorweg 

 tot in de proviucie Helsingland in Zweden is doorgedrongen, is de flora van dit 

 gewest met zeven nieuwe planlsoorten vermeerderd : Galiiim mollugo , Plantago 

 lanceolata, Euphorbia helioscopia^ Dactylis glomerata^ Buttias otHentalis^ Avena 

 fatua en Rudbeckia hirta. Dat deze planten langs den spoorweg verhuisd zijn wordt 

 duidelijk bewezen door het feit dat zij vroeger, in weerwil van nauwkeurig onder- 

 zoek , nooit in die provincie gevonden zijn en nu zich nog slechts op en langs de 

 spoorwegdijken , tot op korten afstand daarvan , verloonen. De vier eersten zijn ge- 

 komen uit zuidwaarts van Arbra gelegen streken, maar de Bunias orientalis en 

 Ave7ia fatua hebben zonder twijfel langs de geheele lijn de reis gedaan , van af de 

 provincie Gestrikland, tot welker flora zij behooren. De het laatst genoemde plant, 

 Rudbeckia hirta ^ behoort oorspronkelijk in het oostelijk deel van de Vereenigde 

 Staten te huis en moet het eerst door schepen zijn overgebracht naar de kust van 

 noordelijk Zweden, om vervolgens langs de spoorwegen verder te reizen. In den 

 zomer van 1880 werd zij het eerst gezien op omstreeks tien mijlen van het station 

 BoUnas; in 1882 vertoonde zij zich voor het eerst te Arbra in de provincie Helsing- 

 land, ongeveer twintig mijlen verder langs den spoorweg, en in het vorige jaar had 

 zij de reis voortgezet tot aan het dorp Torps in de provincie Medelpad, dus in vier 

 jaren ongeveer den afstand van een graad afgelegd. (Nature^ 22 Mei 1884, p. 83). 



Een carnlvore plant, zich voedende met vertebraten. — Sedert de ontdekking 

 van DARwiN zijn talrijke gevallen bekend geworden van carnivore planten , die ver- 

 schillende soorten van wormen en gelede dieren vangen en verteren. Moseley deelt 

 thans een geval mede van jonge vischjes, pas uit de eieren gekomen voorntjes, die 

 in de blazen van Utricularia vulgaris geraakt waren en daar gevangen gehouden 

 werden. Hij ontving eene versche Utricularia in een glas, van zekeien heer g. e. semms 

 die het het eerst had waargenomen, met kuit van voorn op den bodem. Binnen zes 

 uren tijds waren een dozijn jonge, pas uit de eieren gekomen vischjes in de blazen 

 der Utricularia gevangen. De meesten zijn er met den kop vooraan binnengedrongen 

 tot aan den achterwand van den zak , en dan ziet men de donkere oogjes door- 

 schemeren. Meermalen is de staart vooraan , en drie- of viermalen zag moseley een 

 vischje door twee naburige blazen gevangen , waarvan de eene het kopgedeelte , de 

 ander het staartgedeelte gevangen hield. Eens was alleen de dooierblaas gevangen. 

 Wanneer eenmaal een vischje door een blaas gevangen is, kan het deze niet meer 

 verlaten, maar sterft en verandert allengs in eene slijmige massa. {Nature^ 22 May 

 1884, p. 81). HG. 



