90 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



een batterijtje van twee oANiEL-elementen , waarvan de positieve pool met een platina- 

 elektrode is verbonden , welke op eene andei*e plaats in hel water is gedompeld , dan 

 worden de oppervlakten van beide eerstgenoemde metalen met een laag waterstof 

 bedekt en daardoor gedesoxydeerd. Dompelt men nu den draad in het kwik , dan 

 volgt dadelijk een volkomen amalgamering. Aan de lucht blootgesteld wordt de opper- 

 vlakte van het amalgama spoedig dof, vlokjes aluinaarde worden zichtbaar en vallen 

 van den draad af. 



IJzer kan op geheel dezelfde wijze geamalgameei'd worden. Dit amalgama is beter 

 dat het vorige tegen de lucht bestand, maar na eenigen tijd wordt het toch ook 

 daardoor geoxydeerd. In beide gevallen is deze oxydatie zeker wel het gevolg van 

 elektrische stroomen , ontwikkeld door de aanraking der beide metalen onderHng en 

 met een uit de lucht afkomstig vochtlaagje. ln. 



Vast koolzuur. — De bekende parijsche instrumentmaker ducretet berichtte aan 

 de Académie des sciences in hare vergadering van 4 Aug. 11. dat men uit een ge- 

 geven hoeveelheid vloeibaar koolzuur een aanmerkelijk grooter deel dan gewoonlijk 

 vast kan doen worden, als men de koperen doos van TmLORiER, welke daarvoor 

 algemeen wordt gebruikt, vervangt door een op dezelfde wijze ingerichte van eboniet. 

 Het in vergelijking met metaal geringe geleidingsvermogen van deze stof voor warmte 

 schijnt daarvan oorzaak te zijn. Gedurende de condensatie wordt de eboniet ook zeer 

 sterk geëlektriseerd , zoodat zij vonken geeft. 



Reeds vroeger is voorgesteld om in plaats van thilorier's doos een zak van wollen 

 weefsel te gebruiken (onder anderen beschreven in pfaundler's bewerking van müllers 

 Lehrbuch der Physik II, 2 Abth. S. 251). Als èn het feit èn de verklaring van 

 DUCRETET juist ziju , dan zou er aanleiding zijn om ook in zulk een zak een groo- 

 teren »oogst" van vast koolzuur, dan in een metalen doos te verwachten. ln. 



Verdamping van zink uit messing bij gloeihitte. — Warder (Chemical Neivs 

 IL, p. 74) heeft deze onderzocht door een messingdraad van 150 m.m. lang en 1,43 

 m.m. middellijn gedurende 12 uren in een porseleinen buis in een stroom van water- 

 stof roodgloeiend te houden en van tijd tot tijd te wegen. Het zinkgehalte zonk in 

 dien tijd van 0,7409 tot 0,3178. Maar dit verlies was over dien tijd zeer ongelijk 

 verdeeld en bij het begin veel sneller dan later. Bij het einde geschiedde het 

 bijna driemaal langzamer dan in den eersten tijd, zeker omdat het zink daarbij al 

 meer en meer van het binnenste des cylinders naar de oppervlakte moest diffundee- 

 ren. ln. 



Over het elektrisch geleidingsvermogen van zeer verdunde zoutoplossingen 



heeft BouTY een zeer belangrijke verhandeling het licht doen zien in het Journal 

 de phjjsique (2) III, p. 325. Deze beslaat dertig bladzijden van het journal en kar) 

 dus onmogelijk door een uittreksel worden weergegeven. Om zijne uitkomsten eeniger- 



é 



