WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 91 



male te doen kennen, geven wij hier slechts één daarvan: van een groot aantal zeer 

 verschillende zouten heeft hij het moleculair geleidingsvermogen volkomen hetzelfde 

 gevonden. ln. 



Inductiestroomen in ijzer, door torsie en magnetischen invloed. — Ewing 



heeft ontdekt dat in ijzerdraad, 't welk met een galvanometer is verbonden en door 

 een magnstiseringspiraal omringd , inductiestroomen ontstaan , niet slechts wanneer 

 hij getordeerd wordt, terwijl het ijzer door een aanhoudenden stroom in de spiraal 

 gemagnetiseerd wordt gehouden — zoo als matteucci dit reeds vele jaren geleden 

 had aangetoond — maar ook op het oogenblik dat het ijzer, vooraf getordeerd zijnde, 

 gemagnetiseerd wordt. Nadere bijzonderheden aangaande dit verschijnsel vindt men 

 in de Proceedings Royal Society XXXVI, p. 117 en daaruit, met eenige verwijzingen 

 naar de vroeger door wiedemann daarvan gegeven verklaring, in diens Beiblatter 

 VIII, S. 664. LN. 



Een vlammikrophoon. — Amsler heeft dien voor eenigen tijd beschreven in de 

 Revista scient. industr. XIII, p. 384. Twee platinadraden worden nevens elkaar 

 parallel in een gasvlam geplaatst. De stroom van twintig kleine elementen gaat met 

 behulp van die draden door de vlam en door een op geschikten afstand geplaatste 

 telephoon. Het gas, dat de vlam voedt, wordt door eene inrichting geleid als de 

 Königsche capsule manométrique. Spreekt men tegen het vlies daarvan, dan geeft 

 de telephoon, door de in de vlam daarbij ontstaande wederstandsveranderingen, de 

 klanken zeer duidelijk terug. ln. 



Aardmagnetisme. — Sedert 1882 is het observatorium te Paulovsk in het bezit 

 van twee onderaardsche lijnen , elk een kilometer lang , waarvan de eene geplaatst 

 is in de richting van den magnetischen meridiaan en de andere loodrecht daarop. 

 Dr. WILD heeft aan de Petersburgsche Akademie van Wetenschappen {Bulletin ^ vol. 

 XXIX No. 2) de uitkomsten medegedeeld van zijne waarnemingen over aardstroomen , 

 verricht volgens eene methode , die uiteengezet is in de Verhandelingen derzelfde 

 akademie Vol. XXXI. De aardstroom vertoont zich geenszins als een enkele stroom , 

 die langen tijd dezelfde richting houdt om dan langzaam te veranderen, maar veeleer 

 als min of meer afwisselende stroomen, die snel van richting veranderen. De Oost- 

 West-kracht is in het algemeen sterker dan die van het Noorden naar het Zuiden. 

 De waarnemingen op de vooraf vastgestelde dagen , van September 1882 tot Sep- 

 tember 1883, bieden geenerlei dagelijksche periodiciteit aan, noch in de sterkte van 

 den stroom , noch in het getal der slingeringen ; toch vertoont het gemiddelde van 

 al de vierentwintig waarnemingsdagen zulk eene periodiciteit, hoewel zwak, namelijk 

 een maximum tusschen 4 en 5 uur voormiddags en een minimum ten 8 uur na- 

 middags voor de meridiaanlijn , alsmede een maximum ten 8 ure voormiddags en een 

 minimum ten 1 ure namiddags voor de andere lijn. Zoodra de sterkte van den 



