GEORGE EVERARD RUMPHIUS. 9 



middelpunt geworden , waaraan zij zich schatplichtig gevoelden , en waar- 

 heen zij alles zonden wat hun vreemd en merkwaardig voorkwam , 

 zeker dat het daar aan een zorgvuldig onderzoek zou worden onder- 

 worpen en dienstbaar gemaakt aan de wetenschap. Zulk een geheel 

 eigendommelijke stelling kon rumphius zich niet verworven hebben , 

 tenzij hij bij zijne kennis ook zekere karaktereigenschappen voegde , 

 die hoogachting en vertrouwen inboezemden aan allen die met hem 

 in aanraking kwamen. Ook met Europeesche geleerden stond hij door 

 briefwisseling in betrekking, en van tijd tot tijd zond hij kleine ver- 

 zamelingen , vooral bestaande in hoorns en schelpen , aan zijne vrienden 

 in Nederland en in Duitschland , ook aan den Groothertog van Toscane , 

 cosMus III , ons reeds uit de levensbeschrijving van Swammerdam be- 

 kend als liefhebber en begunstiger der wetenschap. Zoo had zijn naam , 

 al had hij ook nog niets laten drukken , toch eene zekere beroemdheid 

 erlangd, en toen omstreeks het jaar 1685 de Academia Caesarea Caro- 

 lina Leopoldina Naturae Curiosorum hem tot haar medelid benoemde , 

 schonk deze hem den bijnaam van plinius indicus ^ , een naam die 

 eerst vele jaren later , nadat de drager reeds overleden was , door het 

 in druk verschijnen zijner voornaamste werken , de Amboineesche Bari- 

 teitkamer en het Amhoineesch Kruidboek , ten volle gerechtvaardigd werd. 

 Intusschen werkte hij met zijne helpers , wier bezielende geest de 

 blinde geleerde was, gestadig door, en in 1687, dus toen hij den 

 leeftijd van 60 jaar had bereikt, was de reuzenarbeid bijna voltooid; 

 toen op den Uden Januari van dat jaar een geweldige brand in de 

 hollandsche wijk te Amboina uitbarstte , die voor rumphius hoogst 

 noodlottig was. Niet alleen zijn geheele inboedel , maar ook een groot 

 gedeelte van zijne boeken , handschriften , teekeningen en bijeen ver- 

 zamelde zeldzaamheden werden door dien brand vernield. Toch was 

 er veel gered , met name het handschrift van het Kruidboek , het 

 Herbarium , dat oorspronkelijk in het latijn was opgesteld. Doch om- 

 streeks de helft der daarvoor door hem en zijn zoon vervaardigde 

 honderden teekeningen waren verbrand. Toch gaven beiden den moed 

 niet op. Zij berekenden dat de schade weder in ongeveer anderhalf jaar 

 zou kunnen hersteld worden , indien hun nog een teekenaar werd toe- 

 gevoegd. Toen was het dat de reeds genoemde philip van eyk bij 

 hen in dienst kwam , die onder de leiding van den jongeren rumphius 



^ Men weet dat deze Akademie de gewoonte had aan de natuuronderzoekers , die zij 

 tot leden benoemde , de namen van vroeger geleefd hebbende natuuronderzoekers tot bij- 

 namen te geven. Ueze gewoonte is eerst vóór eenige jaren afgeschaft. 



