EINDIGHEID OF EEUWIGHEID? 53 



De jneieooYsteenen , die nu en dan op de aarde vallen, hebben ons 

 geleerd , dat ook die kosmische lichamen uit grondstoiFen bestaan , die 

 onze aarde en andere werelden helpen samenstellen. 



't Spektraal onderzoek heeft ons 't zelfde geleerd van lichtende 

 meteoren , die niet op aarde vielen , en van de stoffen die in 't pool- 

 licht gloeien ^. 



Die eenheid van grondstof pleit al weer voor kosmische verwant- 

 schap , voor éénheid van oorsprong. 



De hoeveelheid die van die stoffen in onmetelijke tijdruimten op 

 aarde valt , is belangrijk , en 't gewicht van de aarde moet op den duur 

 daardoor toenemen, terwijl haar snelheid door die altijd herhaalde 

 botsingen in onberekenbaar lange tijdruimten gewijzigd wordt. 



Hebben die botsingen overwegend plaats van den kant waarheen 

 de aarde zich in haar zonsomloop voortbeweegt — en dit moet zoo 

 zijn , omdat zij de meteoren vóór zich opvangt en de ruimte achter 

 zich betrekkelijk ledig laat — • dan moet zij door dien weerstand 

 tegengehouden en haar vaart verminderd worden. 



Wat voor de aarde geldt , geldt ook voor de andere planeten , en 

 niet minder voor de zon , want de grootere planeten zullen meei^ mete- 

 oorstof tot zich trekken dan de aarde , en de zon veel meey dan alle 

 planeten te samen, omda: haar grootere oppervlakte meer wereldstof 

 onderscheppen — en haar machtiger en grooter afstanden beheer- 

 schende massa meer kosmische stoffen uit hun eigen banen afleiden 

 en tot zich trekken moet. 



't Gewicht van de zon moet dus ook veel meer aangroeien dan dat 

 van alle planeten te samen , en haar toenemende aantrekkingskracht 

 zal eindelijk de a/nemende snelheid der planeten overwinnen , en deze 

 dan uit hun gesloten kringloopen in nog altijd om de zon loopende , 

 maar ook voortdurend haar naderende parabolen naar zich toetrekken. 

 Zoo zullen de manen tot hun planeten en de planeten tot de zon 

 terugkeeren. 



Is nu de beweging , die bij de daarbij plaats grijpende botsingen 

 gestuit en in warmte omgezet wordt , zoo belangrijk , dat die warmte 

 alle bouwstoffen van 't zonnestelsel weer verdampen en op nieuw als 

 een gloeiende gaswolk in de ruimte uitbreiden kan ? 



* Zie o. a. in de Isis 187'S, n*^. 8 en in 't WocherischrifL filr Jslrovomie , Nelcorologie 

 und Geograjjhie van Prof. Dr. heus in Munster, ISTJ- u". 48, 49, 50 en 51, en in 

 de Astronomische Nachrichfefi van de koninklijke sterrewacht Ie Kiel, 1874, n". 2010 

 tot en met 2012 en 2063 behandelde hypothese van mijn broeder h. i. h. groneman, te 

 Groningen. 



4 



