70 DE IGUANODÜKS TE BRUSSEL. 



aardlaag in Engeland, een grooten tand van een onbekend voorwereld- 

 lijk dier. Die tand , of liever de kroon van dien tand , was sterk afge- 

 sleten , en daaruit leidde mantell af, dat hij aan een plantenetend 

 dier moest hebben behoord. De geoloog lyell ging in die dagen 

 naar Parijs, en mantell gaf hem den tand mede, om dien aan cuvier 

 te laten zien , en het gevoelen van dien geleerde te vernemen. Die 

 tand was echter zoo vreemd van vorm en zoo verschillend van alle 

 andere bekende tanden, dat zelfs cuvier zich in het eerst vergiste, 

 en den tand voor een bovensten snijtand van een neushoorndier ver- 

 klaarde. Mantell evenwel hield hem niet voor een tand van een 

 zoogdier , en ook niet voor een vischtand , zooals andere geleerden 

 meenden , maar voor een tand van een reusachtig onbekend kruipend 

 dier. Weldra werden er op de zelfde plaats waar de tand gevonden 

 was , nog verscheidene anderen aangetroffen , die vrij gaaf en zeer 

 weinig afgesleten waren. Nu bleek het dat de kroon een kantigen 

 vorm had , met drie of vier overlangsche groeven en fijn gezaagde 

 zijdelingsche randen. Mantell vergeleek deze tanden bij die van thans 

 levende reptielen , en ontdekte weldra dat de leguaan , een landhage- 

 dis die in West-Indie leeft en zich met planten en insekten voedt , 

 tanden bezit , die een vrij groote overeenkomst met de fossiele tanden 

 hebben. Die van den tegenwoordigen leguaan zijn evenwel veel kleiner 

 dan die van het fossiele dier , doch de eerste wordt ook niet langer 

 dan ongeveer een meter , terwijl het laatste zekerlijk wel vijf of zes 

 meter lang zal zijn geweest. Mantell gaf daarom aan het overigens 

 nog geheel onbekende voorwereldlijke dier den naam van Ignanodon , 

 dat is leguaantand, en beschouwde het als een kolossaal planten- 

 etend reptiel. Hij gaf evenwel zijn nasporingen niet op , en weldra 

 vond hij nu verschillende beenderen van dit dier , op de zelfde plaatsen 

 waar vroeger de tanden waren gevonden. Deze beenderen, bevestigden 

 het vermoeden van mantell zoo volkomen , dat ook cuvier zijn ge- 

 voelen introk en met mantell het dier hield voor een plantenetend 

 reptiel. "Wel twintig jaren lang zette mantell zijn onderzoekingen 

 voort , en in dien tijd verzamelde hij zooveel beenderen van iguano- 

 dons , dat zij wel aan zeventig verschillende individus moéten hebben 

 toebehoord. 



Laat ons nu zien hoe men te Brussel aan de iguanodons is ge- 

 komen , en wat de heer dollo ons van die merkwaardige overblijfselen 

 van dieren vertelt. 



In de zitting van de Académie roi/ale des Sciences de Belgique , op 



