DE IGUANODONS TE BRUSSEL. 73 



»Deze overblijfselen zijn zeer groot, zelfs vergeleken met die der 

 groote quaternaire dikhuidigen en der fossiele waterzoogdieren. Het 

 achterste lidmaat van het een is langer dan 2 m. 50. De reeks staart- 

 wervelen van een ander individu is ongeveer 5 meters lang ; de lengte 

 van een kleiner exemplaar van den snuit tot het heiligbeen is 4 m. 45. 

 Wij mogen dus aannemen dat de geheele lengte van het dier ongeveer 

 10 meters was. 



»Tot heden heeft men vijf geraamten van iguanodons in de mijn 

 van Bernissart ontdekt, en zeker is het dat er nog een zesde in ver- 

 borgen ligt. Niettegenstaande men drie maanden aaneen met vlijt heeft 

 gegraven , zijn toch nog bij lange na niet alle beenderen aan het licht 

 gebracht. 



» Meestal zgn de verschillende deelen dezer reusachtige geraamten door 

 gewrichten verbonden of ten minste in hun anatomische verhoudingen 

 gebleven , terwijl het duidelijk blijkt dat allen op den buik liggen , met 

 de vier ledematen uitgestrekt." 



Van den 12 den October 1878 tot den 5 den Februari 1881 hoorde 

 men verder niets van de merkwaardige reptielen-geraamten van Ber- 

 nissart. Op laatstgenoemden datum echter ontvingen de heeren van 

 BENEDEN en CORNET een opdracht van de Académie royale om hun oor- 

 deel te zeggen over een opstel van den heer g. a. boulenger , ge- 

 titeld : Sur Vare pelvien chez les Dinosauriens de Bernissart. In de zitting 

 van den lOden Mei zeiden bovengenoemde geleerden het volgende, na 

 vooraf een korte geschiedenis van het vinden dezer geraamten gegeven 

 te hebben , doch die wij hier niet behoeven te herhalen , na hetgeen 

 wij daaromtrent reeds boven hebben gezegd. 



»In het opstel dat wij thans bespreken , wordt gehandeld over het 

 bekken dezer reptielen , waarvan tegenwoordig een twintigtal individus 

 van verschillende grootte aan 't licht zijn gebracht. Als de schrijver 

 niet een beschrijving van het geheele geraamte in een eerste opstel kon 

 geven , had hij , volgens ons gevoelen , toch niet met het bekken moeten 

 beginnen. De inrichting der pooten en de indruksels , de voetsporen , 

 die zij hebben achtergelaten , zijn het vooral die de aandacht der palae- 

 ontologen in den laatsten tijd hebben getrokken. De ornithichniten 

 of ornithoidichniten , alsmede het Brontozoum , zijn geen voetsporen 

 van vogels , maar van dinosauren ; en als de palaeontologen het eens 

 zijn in dit opzicht , zoowel in Europa als in Amerika , over de samen- 

 stelling der ledematen zijn zij het volstrekt niet. Men weet dat de 

 achterste ledematen der dinosauren drie vingers hebben, zooals die 



