DE IGUANODONS TE BRUSSEL. 75 



steenten van Engeland en Hanover bewaard gebleven , leeren ons dat 

 deze reptielen niet op den staart steunden , noch gedurende den loop , 

 noch in rust ; ten minste tot heden heeft men , zoover ik weet , geen 

 spoor van een indruksel door den staart teweeg gebracht , gevonden. 

 Dit evenwel kan men afleiden uit de structuur van de uitsteeksels 

 der staartwervelen , alsmede uit de verbeening van de peezen die er 

 aan vast zitten. De peezen zijn zoo duidelijk verbeend , dat men met 

 weinig moeite de spieren van den staart zou kunnen opsommen." 



De beoordeelaars van de verhandeling van boulenger spreken ver- 

 volgens uitvoerig over de verschillende gevoelens der geleerden ten 

 opzichte van de beenderen , die het bekken der reptielen samen stellen. 

 Na aangetoond te hebben dat het bekken van den iguanodon van 

 Bernissart in geen enkel opzicht verschilt van het bekken reeds door 

 HULKE beschreven en afgebeeld , vervolgen zij aldus : 



»Yolgens boulengee. is een der grootste merkwaardigheden van het 

 bekken der iguanodons het getal van de wervels die het heiligbeen 

 samenstellen ; dit getal klimt tot zes in de iguanodons van Bernis- 

 sart , terwijl het in de iguanodons van het britsch museum vijf is , en 

 in een anderen iguanodon door den heer hulke beschreven , slechts vier 

 bedraagt. In plaats van in dit verschillend getal slechts een individueel 

 verschil te zien , beschouwt boulenger de iguanodons van Bernissart 

 als een tot heden onbekende soort, aan welke hij voorstelt den naam 

 van Iguanodon hernissartensis te geven. Naar mijn (van beneden) ge- 

 voelen is het de zelfde soort die den bodem van Engeland en van 

 het vasteland tot in Hanover heeft betreden , en die algemeen be- 

 kend is onder den door hermann von meyer voorgestelden naam van 

 Iguanodon Mantelli. Zekerlijk moet het den heer boulenger bekend 

 zijn , dat de wervels dikwijls in getal verschillen in de verschillende 

 lichaamstreken en vooral in de heiligbeenstreek, en, wat meer zegt, 

 dat het getal op normale wijze bij de vogels toeneemt , door de toe- 

 voeging van lende- en staartwervels. In plaats van onderscheidene 

 soorten te maken , zeggen wij , met vele palaeontologen , dat de heilig- 

 beenswervels der dinosauren afwisselen van vier tot zes." 



Onze verdere kennis van den Iguanodon hernissartensis hebben wij 

 vooral te danken aan den heer l. dollo. In een vijftal verhandelingen 

 Sur les dinosauriens de Bernissart, in 1882, 83 en 84 uitgegeven, 

 vinden wij een menigte bijzonderheden vermeld betreffende deze merk- 

 waardige fossiele dieren , waarvan wij het voornaamste willen overnemen. 

 In zijn Premiere Note toont de heer dollo aan , dat er in de mijn van 



