DE IGUAKOÜONS TE BRUSSEL. " 79 



ken en de achterste ledematen der vogels, voornamelijk der Ratitae , 

 en de zelfde deelen der iguanodons. 



2. Het verschil in structuur tusschen de voorste en achterste lede- 

 maten der laatsten. 



3. Het volumen van den kop en van den thorax , vergeleken met 

 de zelfde deelen bij de vierpootige reptielen. 



4. De aard van de wervelkolom. 



5. De wealden-indruksels , beschreven. door de heeren beckles , tylor, 



STRUCKMANN en GRABBE. 



De schrijver bespreekt vervolgens uitvoerig al deze verschillende 

 punten. Wij zullen hem natuurlijk hierin niet volgen , doch slechts 

 de laatste zinsnede van zijne verhandeling mededeelen. Zij luidt als volgt : 

 »De stelling van den achterhoofdsknobbel, de lengte en bewegelijk- 

 heid van den hals , de stevige bevestiging van de lendewervels aan 

 het bekken , het getal der heiligbeenswervels , de dikte en lengte 

 van den staart , in één woord de aard van de wervelkolom bewijst 

 ons dat de iguanodon een op twee pooten loopend dier was." 



Het is bekend dat beckles , tylor , struckmann en grabbe , zoo- 

 wel in de wealden van het eiland Wight , van Swanage en van Has- 

 tings , als in die van Rehburg bij Hanover , en van den Buckeberg voet- 

 sporen hebben gevonden , die zij aan iguanodons toeschrijven. De heer 

 DOLLO heeft van den heer struckmann onderscheidene afgietsels ont- 

 vangen van de voetsporen uit de wealdenvormen , door dien ge- 

 leerde beschreven. Van een dezer heeft hij een hol afgietsel laten 

 maken , en , daarin de vingerleden van den /. Alantelli plaatsende , bleek 

 het hem dat zij er juist in pasten , en dus die indruksels zeer 

 zeker door een iguanodon waren voortgebracht. En daarop laat hij 

 volgen: »Maar als die indruksels voetsporen van iguanodons zijn, 

 dan liepen die dieren zonder twijfel op twee pooten. Immers , als dit niet 

 het geval was , moest men ook de vijf- of viervingerige indruksels 

 der voorste ledematen vinden. Nu, dit is volstrekt het geval niet: 

 alle thans bekende indruksels zijn drievingerig. Uit deze voetsporen 

 blijkt het dus niet slechts dat de iguanodons een opgerichten stand 

 aannamen om te loopen , maar ook dat zij liepen en niet sprongen , 

 zooals trouwens de studie van hun geraamte ons reeds had geleerd. 

 En verder leeren deze indruksels ons ook , dat de iguanodon niet op 

 zijn staart steunde , zooals bij voorbeeld de kangoeroe wel doet. Als 

 de staart van den iguanodon onder het loopen langs den grond sleepte , 

 toch rustte het dier er zeker niet zwaar op , want het spoor dat de 



