ASTRONOMISCHE PROBLEMEN, 119 



veelheid daarvan veranderd wordt. Het kan derhalve zeer wel zijn 

 dat het in sommige streken gedurende een zonnevlekken-maximum 

 warmer en droger is , terwijl in naburige landen het omgekeerde liet 

 geval is. 



Zonder twijfel is thans een der belangrijkste en dringendste pro- 

 blemen voor de waarnemende astronomie : het uitvinden van toestel- 

 len en het uitdenken van methoden, die gevoelig en nauwkeurig ge- 

 noeg zijn , om den onderzoeker in staat te stellen snel en zeker de 

 veranderingen in de zonnestraling gedurende den dag te volgen. Mis- 

 schien is het mogelijk, met de bestaande instrumenten uitkomsten 

 van groot belang te verkrijgen , door eenige jaren lang voortgezette 

 zorgvuldige waarnemingen op den top van een regenloos gebergte, 

 indien er namelijk zulk een gevonden wordt. 



»Hiermede in verband staat het probleem aangaande den invloed 

 van den staat der zonsopp er vlakte op de magnetische storingen der 

 aarde. Dat die invloed bestaat is boven alle bedenking verheven , 

 maar in de theorie is deze nog onverklaard. Wellicht moet hier de 

 groote hoeveelheid ijzer onder de zonzelfstandigheden in aanmerking 

 komen ; of misschien kan de verklaring gevonden worden in het mecha- 

 nismus van den doorgang der licht- en warmtestralen door de inter- 

 planetaire ruimte , zoodat zij eenmaal als noodwendig corollarium eener 

 volkomene elektro-magnetische theorie des lichts te voorschijn treedt. 



»De chromospheer en de protuberanzen bieden ook eenige belang- 

 rijke problemen aan. Een der vruchtbaarste is die aangaande de spec- 

 traalverschijnsels aan de basis der chromospheer , inzonderheid de be- 

 vreemdende verschillen in de verhouding van sommige spectraalstrepen , 

 die , volgens hetgeen men op aarde ziet , aan hetzelfde element toe- 

 behooren. Van twee ijzer-lijnen b. v. die nevens elkander in het spectrum 

 gelegen zijn , kan de eene gloeien en lichten , terwijl de andere ge- 

 heel duister blijft ; de eene kan zich gedraaid en verscheurd vertoonen , 

 vermoedelijk een teeken van snelle beweging des ijzerdamps waarvan 

 zij afkomstig is , terwijl de andere stijf en recht blijft. 



» Blijkbaar bestaat eene verborgen oorzaak van zulke verschillen, 

 die echter tot heden geene bevredigende verklaring hebben gevonden , 

 hoevele geestrijke bespiegelingen daarnaar ook gestreefd hebben. De 

 stoute hypothese van den heer lockyer, dat bij temperaturen als die 

 van de zon en van de sterren , onze elementen ontleed worden tot 

 andere nog meer elementaire stoffen , is tot dusver niet bewezen en 

 heeft zelfs in den laatsten tijd aan grond verloren, en toch zoude 



