TERSCHELLING. 



DOOR 



F. W. VAN EEDEN. 



O Skielinge, mi laondsje^ 

 Dou leist mi oan 't hort! 

 Wd die net res priset 

 Di docht d'i te kort! 



Volksliedje. 



De Amsterdamsche boot komt iets te laat te Harlingen aan. De 

 vlag is geheschen als sein dat er passagiers voor Terschelling zijn ; 

 maar de Terschellingsche boot kan niet langer wachten en stoomt den 

 Amsterdammer te gemoet. Passagiers en goederen worden nu in een 

 oogwenk overhandigd , — en weldra staan wij op het verdek van een 

 allerliefst schroef bootje , smal en lang , fier , boeg omhoog , het woelige 

 water klievend. 



Het bootje is fraai van bouw en hoogst zindelijk ; de bemanning is 

 niet talrijk , maar 't zijn flinke en fatsoenlijke mannen met open ver- 

 trouwbaar gezicht. De grauwbaardige stuurman beweegt het rad met 

 vaste hand en tuurt scherp voor zich uit. De heldere oogen dringen 

 in de nevelige verte door ; zijn aanblik geeft ons een korte wijl zee- 

 mansmoed ; 't is of wij één zijn met het scheepje , en met een onbe- 

 schrijfelijk vrijheidsgevoel zweven we op en neer vooruit , in de onme- 

 telijke ruimte. 



De bevaarbare diepe geul tusschen de bakens is niet breed en maakt 

 noordwaarts en verder westwaarts een wijde bocht. Links het lage 



9 



