TERSCHELLING. 137 



viooltje en de elders zeldzame malrove {Marruhmm vulgare) , met haar 

 ruw gerimpelde grauwe bladen en witte bloemhoofdjes. 



Doch reeds hier zeggen ons talrijke heideplanten [Calluna vulgaris 

 en Erica Tetralix) dat de zeeduinen op diluviale heuvels rusten of zich 

 daarmede hebben vermengd. De welriekende gagel [Myrica Gale) , hier 

 »hopriezen" , en de heideachtige kraaieiibessen (^m/?efnMW w^nm?) komen 

 weldra dit verschijnsel bevestigen. Aan dien diluvialen ondergrond 

 heeft Terschelling , gelijk Tessel en Vlieland , zijn behoud te danken. 



De meeste vlakten van de duinen op Terschelling zijn rijk aan 

 heide en gagel en verschillen daardoor geheel van de Haarlemsche 

 duinen , gekenmerkt door den weiriekenden tym en het goudgele Sedum 

 acre, die hier ontbreken. Het zandrietgras (Carex arenaria) , uit welks 

 lange uitloopers regelmatige bosjes bladen ontluiken , is hier zoowel 

 als overal in alle duinen algemeen en wordt in groot aantal vergezeld 

 door de Carex trinervis , een rietgras , aan zijn dikke , grauwe aren spoe- 

 dig te herkennen , en eigen aan de Nederlandsche en Belgische kusten. 



Behalve den tym en het Sedum missen wij hier ook den blauwen 

 kruisdistel {Erijnghim maritimiim) met zijn architectonisch , als uit blik 

 gevormde stekelige bladen. Op Terschelling komt deze alleen aan de 

 oostzijde voor, en in het Noordwesten vond ik slechts een enkele 

 plant. Ook de in Holland algemeene duindoorn {Hippopliaë) hier »hage- 

 doris", is zeldzaam. Het Jacobs-kruiskruid met zijn gele straallooze 

 bloemen en bezet met de welbekende geel en zwart geringde rupsen 

 van de Jacobs-kapel , is hier talrijk. 



Noordwaarts van den vuurtoren , in het zoogenaamd Zwartduin , 

 zijn de duinen vol van stukjes verkoold hout en puin , afkomstig van het 

 oude Westerschelling, dat in 1666 door de Engelschen is verbrand. 



Voorbij den vuurtoren dalen we van de hooge duinen in de eerste 

 groene duinvlakte , waar op de laagste plekken de moerassige bodem 

 met de schoone purperen bloemaren van het ijzerhard {Lythrum Sali- 

 caria) is getooid. De grondtoon van die vlakte en de omgevende hel- 

 lingen is het grauwe of zilverachtige groen van de kruipwilgen , hier 

 »riezen", die met hun ondoordringbaar struikgewas den bodem bedek- 

 ken en voor verstuiven bewaren. Onder die kruipwilgen vinden wij 

 de tormentil met hare handvormige bladen en gele bloempjes , voor- 

 heen om haar heelende kracht beroemd , het lichtblauwe hondsviooltje , 

 de zilvergrijze Filago minima en de paars-blauwe Prunella , de kleine 

 zuring (Kiimex Acetosella) , het duizendblad {Achillea Ilillefolium) , het 

 witte en het gele walstroo. Maar behalve deze gewone duinplanten 



