140 TERSCHELLING. 



talrijke bloembiezen , vooral de Juncus lamprocarpus met wijd ver- 

 takten bloemstengel en de Juncus alpinus met meer gedrongen glanzend 

 zwartbruine bloemtuil. Deze laatste is veel talrijker op Terschelling 

 dan in de Hollandsclie duinstreken. Ook de Juncus conglomeratus , hier 

 »pidden", kenbaar aan zijn zij delingsche kogelronde bloemhoofdjes , komt 

 hier veel voor. Ben enkele vlierstruik vertegenwoordigt met elzen en 

 witte en ruige wilgen het geboomte. 



Na ongeveer een uur gaans door dit warme , zonnige oord , zien we 

 een breede heuvelreeks vóór ons , waarop gepluimde helmbossen wie- 

 gelen. Daarachter ligt het Studentenplak , het doel van onzen tocht 

 van heden. Deze vallei is een der grootste en merkwaardigste duin- 

 vlakten van het eiland , maar ook van Nederland , ja van Europa , 

 merkwaardig door een plant , wier aanwezigheid aldaar het eerst door 

 HOLKEMA is bekend gemaakt, de groote veenbes {Vaccinium macrocarpon). 

 Deze plant gelijkt op de gewone veenbes (F. Oxycoccus) onzer lage 

 heidestreken , doch is grooter , meer struikachtig en heeft fraai roze- 

 roode bloemen en groote zwartpurperen vruchten. Oorspronkelijk 

 in Noord- Amerika , is zij buiten dat werelddeel nergens elders in het 

 wild gevonden dan op Terschelling, Het vermoeden dat zaden of vruchten 

 dezer plant bij toeval op Terschelling zijn gekomen , is dus natuurlijk. 

 Zij groeit in Amerika van het meer Huron door Canada tot den Sas- 

 katchawan en bij den mond van den Columbia-stroom en de Stille Zee , 

 in veenige moerassen en hare vruchten worden daar ingemaakt en in 

 het groot uitgevoerd onder den naam van »large Cranberry". Het is dus 

 mogelijk dat die vruchten op Terschelling zijn gekomen , hetzij door 

 een schipbreuk , hetzij door een of ander zeevaarder , die ze uit Amerika 

 meebracht en er een welgelukte proef mee heeft genomen. Dat zij zeer 

 lang op Terschelling heeft gegroeid , vóór holkema haar in 1868 het eerst 

 vond, blijkt uit haar volksnaam »Leppeltj e-heide" of »Blaedje-heide." 



Er is echter ook iets voor de oorspronkelijkheid op Terschelling te 

 zeggen. Het geslacht Vaccinium , waartoe onze blauwbessen , vossebessen 

 en veenbessen , en de hier te lande alleen bij Borkulo voorkomende 

 rijsbessen behooren , is over het geheele Noordelijke halfrond verspreid 

 en zoowel blauwbessen als rijsbessen groeien ook in Noord- Amerika 

 in 't wild. Wellicht is de groote veenbes in ouden tyd in Noord- 

 Europa aanwezig geweest , doch door het uitdrogen en bouwbaar 

 maken der veenmoerassen overal elders uitgeroeid , en in een afge- 

 legen oord van het weinig bezochte eiland als een kostbaar over- 

 blijfsel bewaard gebleven? 



