TERSCHELLING. 141 



Het Studentenplak ligt vóór ons : een uitgestrekte groene vlakte , 

 langwerpig , oost- west , tusschen middelmatig hooge duinen. De bodem 

 is vochtiger en het groen weliger dan in de Noordhollandsche duinvlak- 

 ten. Het grootste gedeelte is bedekt met de Vaccinium macrocarpon , 

 wier talrijke dooreengroeiende taaie stengels soms twee voet hoog groeien 

 en onze schreden vertragen. De vruchten zijn nog onrijp en hard , 

 maar zoo talrijk dat ze bij het gaan tegen de schoenen rammelen. 



Tusschen de Vaccinium groeien kruipwilgen , bloembiezen, rietgrassen, 

 tormentil , op de vochtigste plekken de rondbladige waternavel 

 {Hydrocotylé) , het duizendguldenkruid , hier »centaurik" {Erythraea 

 littoralis) , de heide , en op hoogere zandige plekken wilde zuring 

 {Rumex crispus), wier bladen in Augustus reeds verdroogd zijn en op 

 tabak gelijken. 



De vlakte is twintig minuten gaans, dus ruim een Kilometer lang. 

 Een arme Terschellinger is bezig met heide maaien ; hij snijdt vooral 

 de taaie stengels der Vaccinium s af en pakt die opeen tot een grooten 

 bundel, dien hij straks tegen het sober loon van 50 cents naar den 

 bakker brengt , voor brandstof in de oven. 



Als de Terschellingers , in plaats van deze plant te maaien , haar 

 in alle veenige duinpannen gingen aankweeken om de vruchten , 

 zouden zij zeker meer voordeel behalen. In Duitschland wordt de groóte 

 veenbes hier en daar om haar vruchten aangekweekt en wordt die 

 cultuur zelfs aanbevolen. Hoeveel te meer geldt dit voor Terschelling , 

 waar de grond zoo uitstekend voor de teelt dier plant geschikt is? 



Het wordt echter tijd , want sedert het bezoek van holkema in 

 1868 en 1809 schijnt de plant er niet meer zoo algemeen voor te 

 komen , daar haar eigenlijke gebied , de veenige vochtige duinvlakten , 

 meer en meer door het rusteloos stuivende zand worden overstelpt. 

 Zoo is ook een door hem bezochte vlakte , het Groene-plak , thans 

 nagenoeg geheel verzand. Ik vond de Vaccinium buiten het Studenten- 

 plak slechts hier en daar. 



Vooral aan de oost- en noordoostzijde is Terschellings duin een 

 treurige , stuivende wildernis. 



Door zulke haifverzande duinvlakten keeren wij naar Westerschelling 

 terug : omstreeks halfweg het dorp komen wij in een kleine groene 

 vlakte , wier flora geheel het diluviaal karakter draagt van de Geldersche 

 lage heistreken. Hier groeien de bevallige insecten-eetster , de zondauw 

 {Drosera rotunchfolia) met haar sappige , ronde , roode , geklierde blaadjes , 

 de edele Parnassia , de beide Pyrola-soorten , en de witte Samolus , 



