TERSCHELLING. 143 



het bezemkruid [Lspidium ruderale) met zijn talrijke ronde hauwtjes 

 komen hier talrijk voor. Verder de Triglochin maritimum met lange 

 schrale groenachtige bloemstengels , het zee-melkkruid {Glaux maritima) , 

 een kruipend plantje met dikke groene blaadjes en roode bloempjes , 

 de hartshoorn {Plantago Coronopus) , een weegbree , eigenaardig door 

 hare bladrozetten en bochtig opstijgende bloemstelen en de aardbei- 

 klaver {Trifolium fragiferum) , wier dikke , met gezwollen vliezige 

 vruchtkelken bezette hoofdjes haar van alle klaversoorten onderscheiden , 

 ziedaar een oppervlakkig beeld van de flora der schorren , die vooral 

 in Zeeland heerschappij voert. Hier zien wij een uitgestrekt bloemtapijt , 

 afwisselend in zacht rosé en violet. Hier kon de dichter spreken : 



»ic sal varen iu 't gebloide velt, claer Blancifloei'en siele 

 »jeglien die mine gadert eude leset bloemekine." 



Hoe geheel anders is deze flora dan die van gindsche duinen ! Hoe 

 duidelijk leeren wij hier dat het karakter der planten innig samen- 

 hangt met dat van den bodem en dat de bodem dus den toon geeft 

 aan elk landschap. 



Langs den dijk vinden wij nog de stekelige Kali (Salsola Kali) met 

 hare vliezige vruchtjes , melde-soorten {Atriplex patuia , A. latifolia en 

 A littoralis) , de zeeganzevoet {Chenopodium maritimum) , de Sclioheria 

 maritima, allen planten met bescheidene groenachtige bloempjes en 

 behoorende tot de groote familie der Chenopodeeën , wier geslachten 

 zooveel moeite geven aan den ordenenden botanicus. Wie zich verdiept 

 in de vergelijkende studie van de geslachten Atriplex en Chenopodium , 

 zal wellicht uitroepen dat zulk schorremorrie eigenlijk geen plaats 

 in een fatsoenlijk systeem verdient. Die uitroep is een bewijs dat 

 we eigenlijk nog aan het begin staan van de wetenschap der planten- 

 vormen en hunne oorzaken. 



De vroegere geleerde maakte een systeem uit oppervlakkige gegevens , 

 en wrong daarin zijn gansche wereldbeschouwing. Zoo smeedde hij op 

 allerlei gebied de ijzeren ketenen , waarin wij nog ten deele zuchten. 

 Zoo schiep hij naar zijn beeld een Natuur van papier en stelde zich 

 zelf als wetgever. Het streven van onze wetenschap moet zijn , die 

 ketenen allengs af te schudden , de papieren wanden door te slaan 

 en te bewijzen dat al wat wij in hokjes en loketjes hebben afgezonderd , 

 één en dezelfde Natuur is. 



Wij zijn nu van den dijk meer binnenwaarts gewandeld en zien 

 ter wederzijden groene weilanden met veel vee en paarden , en vóór 



