146 TERSCHELLING. 



met uitgespreid loof, een klein bosch op het water vormend , de egels- 

 kop {Sparganium ramosum) , de waterkers {IVastiirfmm pabistre) , het eende- 

 kroos , hier »einegrus", de witte waterranonkel {BatracMum Jiuitans). 



In de roggelanden de blauwe korenbloem , de gele vonkelaar {Chry- 

 santhemum segetum) en de witte vuurwortel {Chr. inodorwn). 



Tusschen de weiden , graanlanden en boschjes ligt het dorp Mids- 

 land met zijn nieuwe fraaie kerk voor ons. 't Is zondag ; de natuur 

 is zonnig en hier en daar gaan de landbouwers kerkwaarts , de meest 

 welvarende in eigenaardige driewielige wagentjes , door kleine paardjes 

 getrokken. Die huisvader , netjes in 't zwart met zuiver wit linnen , 

 met zijn dochtertjes op zulk een driewiel gezeten , deed mij denken 

 aan een Engelschen farmer. Hoe 't komt weet ik niet, maar Ter- 

 schelling had voor mij een Engelsehe tint. 



Engeland was in de vroegste eeuwen nauwer met ons verwant dan 

 thans ; want de voorvaderen der hedendaagsche Engelschen waren groo- 

 tendeels van en over Nederland afkomstig. Friezen , Saksers , Noren en 

 Anglen waren ook onze voorvaderen en spraken nauwverwante talen. 

 Nederland en Engeland zijn onder verschillenden invloed allengs als 

 twee takken van één stam uit elkaar geweken en de oude dialecten 

 blijven als stamspruiten nog het langst op de afgezonderde eilandjes 

 bewaard. 



Evenzoo de kleederdracht. In de steden van Friesland en Gronin- 

 gen gaan de oorijzers hoe langer hoe meer uit de mode en dragen 

 de vrouwen moderne kleeding. Op Terschelling ziet men de meeste 

 vrouwen nog met den nationalen kaper , een eenvoudig zwart hoofd- 

 deksel met naar achter afhangende falie , dat zeer doelmatig is en 

 niet , zooals de oorijzers en afschuwelijke kornetten , de natuur geweld 

 aandoet. Dat hoofddeksel herinnerde mij meer aan de Saksers dan aan 

 de Friezen en naderde tot de mutsen die ik de vrouwen in Hildes- 

 heim en Hanover zag dragen. 



Ook vond ik houding en gelaat, zoowel bij mannen als vrouwen 

 zachter , vriendelijker , niet zoo ruw en onbehouwen als vaak bij het 

 Friesche landvolk. 



Jammer dat op Terschelling de hedendaagsche barbaarschheid be- 

 gint door te dringen en de meisjes en jongere vrouwen meer en 

 meer den voormoederlijken kaper vaarwel zeggen , om zich te tooien 

 met de herderinnehoedjés met dikke bundels kakelbonte , gemaakte 

 bloemen , die uitvloeisels eener bedorven en zich zelve niet meer be- 

 wuste renaissance , door geestlooze en alleen winstbejagende koop- 



