TERSCHELLING. 151 



leeren dat het wilde zwijn als beeld der geheimzinnig werkzame en 

 vruchtbare Natuur geëerd is geweest bij tallooze volken der oudheid, 

 van de Babyloniërs en Phoeniciërs tot de noordelijkste stammen , 

 waarvan tacitus gewaagt , en dat het wroetende zwijn den mensch 

 gebracht heeft op het eerste denkbeeld van de ploeg. 



Wederom trekken we oostwaarts , over zandige , zonnige wegen en 

 bereiken na een uur gaans de buurt Oosterend , de laatste bewoonde 

 buurt aan deze zijde van het eiland. Meer en meer naderen wij de 

 woeste , alles met een zandzee overstelpende duintoppen. Rechts ligt 

 de Grie , een grazige strandweide , ten noorden door de duinen begrensd , 

 ten oosten allengs in een dorre zandplaat overgaande. Die zandvlakte 

 is hier en daar afgebroken door kleine spitse heuveltjes met donkere 

 helmbossen gekroond en smouzeduintjes genoemd. Ver oostwaarts zien 

 wij in het trillende blauw duidelijk de huizen van Ameland. 



De duinen zijn hier schraal en schijnen geweldig te verstuiven. 

 Hier en daar heide en vooral de reeds van ver zichtbare blauwe 

 kruisdistel {Erijngium maritimuni) , hier » blauwe stiekels" en de bruin 

 geschroeide bladen van een zuringsoort {Rmnex crispus). 



Op de strandweide groeien zeer kleine exemplaren van bloembiezen 

 {Juncus bufonius en ./. cojnpressus) , het melkkruid {Glaux maritima) en 

 de witte oogentroost {Euphrasia officinalis). 



De Grie met haar blauwe stiekels is een geliefkoosd oord voor de 

 pic-nics der eilanders. 



Een echt Terschellingsche wagen voert ons van dit thans brandend 

 heete terrein huiswaarts, 't Is een boeren wagen , forsch geleed, met 

 drie paarden bespannen , berekend voor alle bewegingen op den on- 

 gelijken weg , groen en rood beschilderd en met witte huif en vuur- 

 roode zitkussens. De paarden zijn klein van ras , maar sterk en vol- 

 hardend ; het middelste loopt iets vooruit en speelt de hoofdrol. De 

 voerman heeft leidsels en zweep eigenlijk niet noodig en ment door 

 vriendelijke zachtklinkende Skielingsche uitroepen. 



Deze rijtocht herinnert aan het prentje in iieemskeek's Batavisclie 

 Arcadia. Meerdere wagens met vroolijke gezelschappen komen ons tegen ; 

 in allen wordt gezongen, maar het gezang is naief, eenvoudig, geheel 

 anders dan het liederlijk dronkenmansgedreun , dat we zoo vaak in 

 de groote brandpunten der beschaving hooren. We rijden Wester- 

 . schelling binnen en de kinderen langs den weg roepen : »\icled Wem!'''' 

 eon doode wagen , want ze hooren bij ons geen gezang. 



