152 TERSCHELLING. 



Westerschelling is gebouwd op den westelijken uithoek van den 

 duinketen , die het geheele eiland doorloopt. Van de Zuiderzee gezien , 

 liggen de huizen tamelijk hoog , en enkele op zich zelf staande 

 gebouwen vallen reeds bij het aankomen uit zee van ver in het oog , 

 zooals het loodshuis van de stichting Willem Barents en het post- 

 en telegraafkantoor. 



Voorbij de laatste huizen voert de zandweg ons op het » Groene 

 Strand" , dat het eiland aan de westzijde begrenst. Dat Groene Strand 

 is hoogst merkwaardig om zijn plantengroei. Breede zoden of bonken 

 met een kort maar welig groen bekleed , waartusschen ondiepe , met 

 zoet water gevulde kuilen. De bodem is zanderig , met zeeklei en 

 sporen van veengrond , waarschijnlijk overblijfsels van een moerasveen 

 uit een voormalige duinvallei , waarvan de omringende duinen binnen- 

 waarts gerold zijn. Het Groene Strand ligt boven volzee , en wordt 

 aan de west- en noordzijde beschut door een breede zandplaat, »de 

 »]Sl"oordvaarder." 



Hier groeit een rijke flora van kleine planten vormen : verschillende 

 soorten van bloembiezen , waaronder Juncus pygmaeus , de Sclioenus 

 nigricans met zwarte bloem-aren , kleine rietgrassen (Carex) , de water- 

 munt, de hartshoorn [Plantago Coronopus) , de fraaie rozeroode een taurie 

 {Erythraea) , de oogentroost , de aardbeiklaver , het zandkruid {Lepigoniim 

 medium) en de Sagina stricta , met witte stervormige bloempjes , het 

 fijne witte duinvlas [Linum catarticim) en het zeer kleine bevallige 

 duizeudgraan {Badiola linoides). Holkema noemt voor het Groene Strand 

 alleen 45 plantensoorten op , waarvan ik vele heb teruggevonden. 

 Deze planten vormen een strandweide , waar talrijke schapen en ook 

 ander vee hun voedsel vinden. 



Bij en in de plasjes tusschen de zoden wemelt het van kleine padden 

 [Bufo calamitd). Hier wordt men overtuigd dat het eiland zich voor- 

 maals veel verder westwaarts heeft uitgestrekt en de Vliestroom slechts 

 een smalle afscheiding tusschen Vlieland en Terschelling gevormd heeft. 



Aan de noordzijde van het eiland eindigt deze groene vlakte en gaat 

 over iu het breede , kale , eenzame strand , dat Terschelling ten noorden 

 begrenst. Ik heb dit strand bezocht tot paal 18 (18 Kilometer van 

 Westerschelling) , waar de Smouzeduintjes beginnen en de duinreeks 

 in de breede zandplaat overgaat , die Terschelling van Ameland scheidt. 



De Noordvaarder ligt nog een goed eind langs dit strand : dan heeft 

 men de opene zee vlak voor zich , de Noordzee , die zich van hier 

 onafgebroken tot Spitsbergen en de Poolzee uitstrekt. 



