DE ZOUTMIJNEN TE STASSFUUT. 



161 



herhaalde men daarmede dezelfde bewerkingen , dan zou het glas van 

 béneden af met afwisselende lagen zout en suiker worden gevuld , het 

 zout telkens door een weinig suiker, deze omgekeerd door een weinig 

 zout verontreinigd. Het spreekt wel van zelf , dat wanneer men eene 

 nog gemakkelijker dan suiker oplosbare stof in het water had gedaan , 

 deze zich bij de verdamping het laatst daaruit zou afgescheiden hebben. 

 Het begrip van deze eenvoudige proef, waarvan men zich gemak- 

 kelijk persoonlijk zou kunnen overtuigen , is onmisbaar , wil men zich 

 eene redelijke voorstelling maken van de vorming der zoutlagen bij 

 Stassfurt. De onderstaande eenvoudige schematische teekening stelt de 

 opeenvolging der zoutlagen voor , zooals die bij het graven van twee 

 schachten in het licht is gesteld. 



1. Choornatvium (steenzoiit). — 2. Polylialietstreek (polyhaliet is een mengsel van 

 Icalininsiilpliaat , magnesiurasulpliaat en calciumsulphaat of gips). — 3. Kieserietstreek 

 (kieseviet is niaguesiumsulpliaat). 4. Carnaliiet (cliloorkalium en cliloormagnesium). — 

 5. Zoute klei. — 6. Ankydriet (watervrij gips of calcium sulpliaat). — 7. Roode klei. — 

 8. Bonte zandsteen. — 9. Alluviale lagen. — 10. Diluviale lagen. — 11. Verbrokkeld 

 vulkanisch gesteente. 



Uit deze teekening' kan men zien , dat de zouten door vulkanische 

 gesteenten in twee deelen gescheiden zijn , die sterk hellen ten op- 

 zichte van elkander. Zeer waarschijnlijk bevinden zij zich daarom niet 

 meer in hunne oorspronkelijke ligging en zouden zoowel de zoutlagen 

 als de bedekkende gesteenten in eenen horizontalen stand aangetroffen 

 zijn , had eenige vulkanische uitbarsting hier de aardkorst niet in eene 

 hevige beweging gebracht. Konden wij het gevolg van deze werking 

 voor een oogenblik wegdenken , wij zouden de afwijkende steenzout- 

 lagen de eene naar beneden links , de anderen naar beneden rechts 

 zien dalen en zich tot horizontale lagen zien aaneensluiten. Daarover 

 breidde zich dan als eene horizontale laag het polyhaliet-gebied , ver- 



