DE INTOCHT VAN DEN MOL IN WALCHEREN. 169 



hij niet zelden eerst na een bloedigen strijd met andere mannetjes 

 krijgt. In het voorjaar legt het mannetje eigen gangen aan , zooals 

 de gewone van het jachtterrein , met aardhoopen boven den grond ; 

 in deze blind eindigende gangen sluit het dier nu zijn wijfje op , zoo- 

 dra het een ander mannetje ontmoet heeft, dat evenzeer op dit wijfje 

 aanspraak maakt. Vervolgens beginnen beide mannetjes den strijd, 

 die niet zelden met den dood van een der strijders eindigt; dat man- 

 netje , dat het eerst gewond is , verklaart zich voor overwonnen en 

 ruimt het veld. Daarna keert het zegevierende mannetje tot het wijfje 

 terug en brengt dit in vrijheid. Thans graven zij beide veiligheids- 

 en jachtgangen , terwijl het wijfje een nest begint aan te leggen voor 

 de jongen. Van het midden van April tot aan Augustus werpt de 

 mol (althans in Duitschland) drie tot vijf, zelden zes of zeven jongen, 

 die aanvankelijk naakt en blind, na verloop van vijf weken reeds 

 ongeveer half zoo groot zijn als de ouden , zonder het nest te verlaten. 



Het meest geliefde voedsel van den mol bestaat in regenwormen ; 

 minder gaarne eten zy insekten , insektenlarven en slakken , en niet 

 zelden worden ook muizen , spitsmuizen , hagedissen en kikvorschen 

 hun buit: ja in tijden van gebrek verslinden de mollen zelfs huns 

 gelijken. Hetzelfde, wat blasius mededeelt, vertelde mij ook een 

 Walchersche landbouwer, dat namelijk een mol een kikvorsch bij de 

 achterpooten in de aarde wegtrok en het betreurenswaardige slachtoffer 

 daarop een luiden klaagtoon hooren liet. De mOl heeft dagelijks zooveel 

 voedsel noodig als hij zelf weegt en kan het geen twaalf uur lang missen. 

 Zoodra hij genoeg gegeten heeft , legt hij zich in z^jn nest te slapen , 

 maar meestal is hij reeds weder na verloop van zes uur op zijn jacht- 

 terrein te vinden. In den winter valt het hem het moeilykst aijn honger 

 te bevredigen , daar hij niet tot die dieren behoort , welke in den 

 winter slapen. Daarom moet hij in het koude jaargetijde dieper graven 

 en soms graaft hij wel eens boven den bevroren grond in de sneeuw. 



Het reukorgaan van den mol is buitengewoon gevoelig , en hoewel 

 de ooropening zeer klein is , heeft het dier een zeer fijn gehoor. Ook 

 kan hij werkelijk zien , maar meestal is het oog door haren van den 

 kop bedekt. Volgens blasius zou de mol ook zeer goed kunnen zwem- 

 men; wij voor ons gelooven , dat het dier wellicht in staat is , slooten 

 en kleine watergangen over te zwemmen , mogelijk ook rivieren met 

 geringe diepte en weinig strooming en in wier bedding vele steenen 

 of kleine watervrije plekken voorkomen , maar wij betwijfelen het zeer 

 of hij breede kanalen of kleine zeestroomen zou kunnen passeeren , 

 zooals het Sloe of zelfs het zeekanaal door Walcheren. 



