VEBSCHILLENDE SOORT. 209 



ontwikkeling te komen, zoodat van 't geheele legsel vaak niets uit- 

 komt. En wanneer ook al sommige van de eieren wèl een jong vo- 

 geltje mochten opleveren , dan gebeurt het toch maar zelden , dat 

 eenige van deze vogeltjes lang genoeg leven , om 't nest te kunnen 

 verlaten. Doorgaans werpt de veel grootere jonge koekoek hen met 

 zijne vleugels uit het nest. Maar ook waar dit niet gebeurt, komen 

 toch meestal de jongen om; want het grootere pleegkind neemt verre- 

 weg 't meeste voedsel , dat de oude vogels aanbrengen , in beslag , en 

 de eigen jongen sterven van honger. 



De koekoek is met eenige zijner naaste verwanten het eenige dier 

 onder de ge wervelden , dat zijne jongen door andere diersoorten laat 

 grootbrengen. Onder de insekten echter vindt men verscheiden soor- 

 ten , die eene dergelijke leefwijze leiden. Als zoodanig noem ik de 

 weeklijfTcevers of olietorren (Meloè) , de koekoehshijen {Nomada) , de paru' 

 siethommels {Psithyrus) , de goudwespen {Chrysididae). 



De weeklijfkevers of olietorren zijn donker gekleurde kevers met 

 ver uitéénwijkende dekschilden en een vrij zwaar achterlijf. Men vindt 

 ze op allerlei kruidachtige planten , zoo op heidegrond als op weiden. 

 Daar leggen zij hunne oranjekleurige eieren in groote klompen. Reeds 

 GOEDAERT kende de zeer kleine , witte larven , welke daaruit voort- 

 komen ; zij hebben een paar draadvormige aanhangselen aan 't achter- 

 lijf en drie paar pooten , die in haakjes eindigen. Goedaert wist dezen 

 larven geen geschikt voedsel te geven , en dus stierven ze weldra. 

 Maar in 1857 gelukte het aan fabre, de leefwijze en ontwikkeling 

 der Meloes nauwkeurig te bespieden. De kleine witte larve , dié door 

 GOEDAERT Ontdekt werd , kruipt in eene bloem , en wacht totdat de 

 eene of andere wilde bij deze laatste komt opzoeken. Nu hecht zij 

 zich met de haakjes harer pooten aan de haren van 't lichaam der bij 

 vast, en laat zich zoo meevoeren naar het nest dezer laatste. Daar 

 aangekomen , vestigt zij zich in de eene of andere cel , waar reeds 

 een bijenei ligt. Dit laatste vreet zij uit ; daarna gebruikt zij het 

 voedsel , dat voor de bijenlarve wordt aangevoerd (honig). Intusschen 

 verandert zij eenige keeren van gedaante; met name heeft zij alras 

 de voor haar overbodig geworden pooten verloren. Eindelijk verandert 

 zij in pop en later in volwassen insekt. Men onderscheidt dus bij de 

 olietorren niet bloot drie opeenvolgende toestanden (larve , pop , vol- 

 wassen insekt) ; maar de larveperiode wordt door een drietal vor- 

 men vertegenwoordigd , en ook de pop vervelt eenige malen , vóór zg 

 haren definitieven vorm heeft aangenomen. 



