EEN LENTEMORGEN. 



DOOR 



Dr. B. VAN DER MEULEN. 



Als uit een schijndood ontwaakt , treedt in de lente de natuur liet leven 

 van een nieuwen dag tegemoet. 



Met frisschen geest en opgeklaard gemoed , begroet de mensch het 

 vroolijk licht , dat hem in gouden stralen tegenblikt en in den mor- 

 genstond naar buiten lokt in het vrije veld. 



Tot de weldadigste momenten van het leven behoort een morgen 

 in de lente , doorgebracht te midden van groenende weiden , in wier 

 dauwdroppelen het koesterend zonlicht breekt en terugkaatst en juweeltjes 

 toovert , die zich straks oplossen in de lucht .... 



Waar ge rondom u ziet , — overal frisch en jeugdig leven , vroolijk- 

 heid en kracht. . . . 



Door onzen voetstap opgeschrikt en gestoord in zijn ontbijt , vliegt 

 de leeuwerik voor ons op en zoekt de wolken. — Wij zien hem na in 

 stille verrukking , terwijl hij daar voor ons uit in loodrechte streep 

 langzaam opklimt en ons zijn morgenlied toezendt uit ijle en reine 

 lucht. ... In den morgen en in het vrije veld geen schooner lied dan 

 van dien zanger , — geen tonen zóó eenvoudig , maar klankvol tevens ! 



Onbereikbaar voor ons oog , boodschapt hij , de kleine vluchteling , 

 ons uit de nevelen wat er schoon is rondom ons, Hoe zachtblauw 

 de lucht met hare kleine , sneeuwwitte wolkjes , die langzaam afdrijven 

 naar noordwestelijke kim ; hoe sierlyk de zwaluw , die in haastige 

 vlucht haar prooi vervolgt met wijd gespalkten bek. . . . Bevallige 

 bode der nevelen , wij groeten u hartelijk en heeten u welkom ! 



Ook u lieve bloemen op het groene tapijt ! Wat steekt ge vrien- 

 delijk uwe zilveren en gouden kopjes uit de grassprietjes omhoog ! Ook 

 gij kondigt ons een zoele en lekkere lucht , waarnaar wij hunkeren .... 



Maar waar bracht ge den winter door, toen niets u voeden kon 

 en toedekken voor de koü ? . . . . Hebt ge u zelf soms ingewikkeld 



14* 



