230 EEN LENTEMORGEN. 



voor vorst en hageljacht en voedsel opgegaard voor het jonge leven, 

 dat ons thans zoo moedig tegenlacht? Dan mag de mensch nog van 

 u leeren , wijze spaarzaamheid en moederlijke zorg .... 



Welk een overvloed geopenbaard in u , madeliefjes en ranunkels 

 en allen , die met u de groene weide sieren ! . . . . Wat een rijkdom 

 van bloempjes in één hoofdje vereenigd ! — Honderd in één ; duizend 

 in tien .... Dat dacht die kleine meid zeker niet , toen zij een tiental 

 madeliefjes van hare teere stengeltjes afrukte en in een ruikertje 

 omsloot. En toch, met ieder madeliefje dat zij plukte, omvatten hare 

 vingers een bouquet van bloempjes , even keurig gerangschikt als 

 sierlijk gebouwd. O ! de natuur verstaat meesterlijk de kunst om 

 bloemruikers te tooveren in een passend milieu. Wat de meest geniale 

 kunstenaar niet in verf vermag te brengen , dat moet zijn oog het 

 meest verrukken , wanneer hij den dauw aan zijn voet ziet vonkelen 

 en de lentebloemen glimlachen in de weide .... 



Ziet , hoe de ranunkel haar vergulde kopjes naar ons toebuigt om 

 den zachtgouden glans harer blaadjes uit te stralen naar ons oog , of 

 om ons de dikgezwoUen knopjes te toonen , die op draadfijne steeltjes 

 het stuifmeel bereiden. . . 



Maar bergt u , gij weidebloemen , en verschuilt de bloemkransjes 

 in het roset uwer bladen. Daar nadert , langzaam grazend , het zwaar 

 geuierd rund , zoo glanzig en vet als het gras dat het afscheert. 

 Licht komt de beurt aan u en dan rukt het u de kroontjes af, die 

 ge thans nog zoo fier naar ons opheft. ... Of zijt gij soms zeker 

 dat het hoornbeest u zal voorbijgaan en sparen?. . . . Voorloopig al- 

 thans moge het genoeg hebben aan het malsche gras. . . . 



Welk eene tegenstelling in deze ruime en koele weide en daar in 

 die enge en duffe stal ! Hier , vroolijk licht in zuivere atmospheer , 

 — ginds , een mat schijnsel in bedorven lucht. Hoe de beesten hunne 

 zwartglimmende neusgaten wijd uitzetten om den morgenkoelen damp- 

 kring op te zuigen in volle teugen , — als ware het om zich schadeloos 

 te stellen voor het geleden gebrek ! Wat een kwistige overvloed van 

 krachtig voedsel hier op dit grastapijt , voor muf&g hooi in schralen 

 winter ! Ha , 't is te begrijpen dat de beesten zonder op- of om te 

 zien zich te goed doen aan die weelde. Nog een half uurtje , — en zij 

 gaan zich neerleggen op het nat bedauwde kleed om fijn te malen 

 wat nu wordt afgeschoren. En in den avond van den dag zal de melk 

 in milde stralen den emmer vullen , dien de melkster tusschen hare 

 knieën stevig omkneld houdt. 



