EEN LENTEMORGEN. 231 



Ja waarlijk , die overdaad kan menig menschenkind het rund be- 

 nijden ; die mensch , die honger lijdt en gebrek aan alles wat hij be- 

 hoeft om mensch te zijn. Helaas , daar zijn meer onder ons die hon- 

 geren , dan onder het gehoornde vee .... 



Toch is een schoone lentemorgen vroolijk! Alles ademt een jong 

 en veerkrachtig leven in nieuwe kleuren. In onbegrijpelijke haast 

 zwellen de knoppen, en binnen de zware windselen vermenigvuldigen 

 zich de cellen in duizend- en millioenental. 



Alle krachten spannen samen om de bruidstooi op te maken voor 

 het bruiloftsfeest der lente .... 



Wonderdadige scheppingskracht ! Wie wekt en onderhoudt u ? . . . . 

 Is het de gloed der zon , de glans van het licht ? . . . . Hoe roept die 

 stralende energie het leven wakker , dat sluimerde in de cel? ... . 



Stille en duistere krachten ! Wie openbaart uw wezen, dat zoovele won- 

 deren wrocht ? . , . . Geen menschelijk vernuft helaas , vermocht den sluier 

 op te lichten die het raadsel van het leven voor ons verborgen houdt .... 

 Wat een rijkdom en verscheidenheid in leven en beweging ! . . . . 't Is 

 of de gulle vrouwe der Natuur hare schatten overal heeft uitgestrooid. 



Haast geen ruimte gunnend ^oor den driftigen dans der vroolijke 

 draaikevers , ligt de sneeuwwitte batrarchium in lange en smalle strepen 

 in de slooten uitgespreid. En daarnaast sluimert in den doorzichtigen 

 eierklomp het jonge leven, dat straks zijn loflied zingen zal in zoele 

 en warme lucht. Reeds woelen enkele eerstgeborenen in hunne eierschalen 

 rond , vol verlangen om hunne zwakke krachten in ruimer banen te 

 beproeven. Klein volkje , dat nog niet vermoedt wat al vijanden 

 loerend wachten om hunne scherp gespietste kaken naar u uit te 

 slaan! — De tijd kan komen dat de gloeiend heete stralen , die de aarde 

 dorsten doen en schroeien, de laatste droppelen optrekken uit uw 

 woongebied en uw broze leven doodbranden. . . . 



Waar zooveel rondom ons , wat bestemd is te leven , bezwijken moet , 

 eer het tot rijpheid komen kon , daar schijnt het ons soms toe alsof 

 dat leven met al te milde hand gespreid was over de aarde. Toch 

 weten wij het beter en erkennen in dien rijken overvloed een voor- 

 zienigheid , die het voortbestaan der levende vormen bedoelt en verzekert. 



Daarom kunnen wij in de volheid der lente dankbaar aanschouwen 

 dien rijk geborduurden mantel dien de aarde zich heeft omgehangen , 

 met duizende juweeltjes in het vroege morgenuur. En daarom kon- 

 den wij vroolijk luisteren naar het lentelied des leeuweriks , die met 

 heldere keel opsteeg in de wolken. 



