232 EEN LEKTEMORGEN. 



Dus mogen we met verrukking opzien naar het witte donskleed , 

 waarin die boomgaard uit de verte ons tegemoet blinkt, ook al weten 

 we dat de kille adem van één enkelen nacht duizende van die teedere 

 bloesems knakken en vernietigen kan. — Thans is 't of vlokkige sneeuw 

 in zware vracht van de kruinen neerhangt , sneeuw , waarop het stra- 

 lend zonlicht te vergeefs zijn kracht beproeft om die te doen smelten 

 in zijn gloed. Waarin datzelfde warmend licht een kiem tot rijpheid 

 brandt , die ons straks zal doen watertanden , als de schaamroode 

 vrucht in volgezwollen vorm ons tegenlacht. . . . Wat blijde verwach- 

 ting in milde voorjaarstijden ! , . . . 



Voor den landman niet het minst , die met dankbaar welgevallen 

 het goudgele koolzaad in breede velden tegemoet treedt. Terwijl zijn 

 hand grijpt in de zware stengels , weegt hij de volle trossen en meet 

 den schat , dien zijn volk straks jubelend binnenhalen zal. O , gunnen 

 wij hem een rijken oogst!. . . . Vaak brandde in al te warmen zonne- 

 schijn het koren geel , vóór nog de korrel met voedend meel zich 

 vullen kon , of ploegde in gure lentelucht de ijzeren schaar vergeefs 

 de vore , waaraan het zaad met stille bede werd toevertrouwd .... 

 Hoort echter, hoe thans de bijen onder gonzend gezang een betere toe- 

 komst ons beloven ! Ziet , hoe zij ijveren om de bloemkelken uit te putten 

 van het honigzoete vocht ! Daar komen monden te kort voor die 

 millioenen bloesems, die hun reeds uit de verte tegemoet geuren. 

 En daarom vast slurpen zij wat zij kunnen en spoeden zij zich, om 

 straks hare volle kelen in de korven uit te storten. — Met het bloem- 

 vocht niet tevreden , rooven zij nog het stuifmeel uit de gebersten 

 knopjes, om het ginds weer op te stapelen voor een nieuw geslacht 

 van nijvere burgers. In waarheid, de imker mag voldaan zijn over 

 zooveel vlijt en werkzaamheid van zijn klein volkje. Moet soms zijn 

 oogst mislukken, dan ligt zeker niet de schuld daarvan aan die kleine 

 dienaren , die in zonnige lucht arbeiden onder vroolijk gezang .... 



Maar wij willen den vluggen boodschapper die daar op den akker 

 door een stevig maal zich voorbereidt tot hooge vlucht, onze stille 

 bede om rijken oogst toevertrouwen en haar opzenden tot in de wolken 

 en hooger nog. 



Mogelijk wordt vervuld, wat velen smeken. »Bij zware korven 

 met was en honig, een volle schuur met goudgeel graan!" 



Winschoten, Mei 1884. 



