238 DE GROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 



Han , die met jonge boomen is beplant , voert aan de linkerzijde langs 

 eene reeks van heuvelen , die tot aan den top met boscb en struik- 

 gewas zijn begroeid , terwijl wij aan de rechterhand , eenigszins uit 

 de hoogte , het uitzicht hebben op weilanden , waartusschen het riviertje 

 de Lomme of l'Homme zich slingert; de gezichteinder wordt verder 

 op eenigen afstand beperkt door heuvelen en bergen , die , aan de 

 andere zijde, het dal van het riviertje begrenzen. In de verte vertoont 

 zich het fraaie dorp Ciergnon , met zijn koninklijk kasteel. Op eene 

 der loodrechte , gladde rotsen , in de nabijheid daarvan , lezen wij , 

 niet ver van den top , die wit gekalkt is , met reusachtige , zwarte 

 letters, het opschrift: »giiotte d' eprave" , waarboven zich de weinig 

 beteekenende overblijfselen van Romeinsche vestingwerken verheffen. 

 Aan den voet daarvan ligt het dorpje Eprave , in welks nabijheid de 

 Lomme hare wateren in die der Lesse uitstort. 



Onze grintweg begint nu te stijgen , zoodat de viervoeters moeite 

 hebben om het zwaar beladen rijtuig tegen de helling daarvan op te 

 trekken. Wij slaan een hoek om en zien nu plotseling het dorp Han- 

 sur-Lesse voor ons , dat te midden van populieren en kastanjes is 

 gelegen , waarvan de wit gepleisterde huizen , die rondom de kerk zijn 

 geschaard, een zeer aangenamen indruk maken. Daarachter wijst men 

 ons den berg Boem , in welks ingewanden de grotten van Han of 

 Belvaux zijn gelegen die van de rivier worden doorstroomd. Hij 

 verheft zich 92 M. boven den waterspiegel der Lesse en 280 M. boven 

 het vlak der Noordzee. Nu begint onze weg te dalen en spoedig 

 ratelen onze rijtuigen over het ongelijke plaveisel van Han. In het 

 midden van het dorp houden wij een oogenblik stil , voor het Hotel 

 de Bellevue , eene eenvoudige herberg , waar wij de gidsen opnemen , 

 wier gewone verblijf door het opschrift: ■» Conducteur de la Qrotte'' 

 wordt aangewezen. 



Spoedig zetten de rijtuigen den tocht voort. Daar de tegenwoordige 

 ingang der grot zich aan de tegenovergestelde , zuidelijke helling van 

 den berg bevindt , moeten wij nog een paar kilometers den ouden 

 weg volgen. Hier en daar zien wij kleine waterloopen , die plotseling 

 in onderaardsche kloven — door het volk chantoirs (trechters) ge- 

 noemd — verdwijnen, welke het bewijs leveren, dat het kalkgesteente 

 overal ondermijnd is. Weldra worden wij verzocht uit de rijtuigen 

 te stappen en bevinden ons in de nabijheid van den ingang der 

 grot , die aan den voet van den berg Boem , te midden van een hoog- 

 stammig bosch , ligt verscholen. 



