246 DE GROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 



koolzuren kalk opnemen dan zuiver water. Om 1 K. G. druipsteen te 

 doen afzetten, zijn slechts 1136 L. koolzuurhoudend water noodig. 



Nu leert ons de ervaring , dat alle wateren , welke in de natuur 

 voorkomen , in meerdere of mindere mate , met koolzuur zijn bedeeld. 

 De regendroppels , die uit de wolken nedervallen , nemen , bij hun 

 val door den dampkring , koolzuur daaruit op. Bovendien vindt 

 het regenwater , in de bovenste aardlagen , ruime hoeveelheden van 

 dit gas , afkomstig van de ontleding der humusachtige stoffen , die 

 den bodem bedekken en uit de overblijfselen van planten gevormd 

 zijn. Vele bronnen leveren daarenboven water, dat met koolzuur is 

 bezwangerd. Hoewel nu de meeste dezer wateren bij lange na niet 

 verzadigd zijn met koolzuur , zijn zij toch in staat om , wanneer zij 

 langzaam door de fijne spleten of de poriën van den kalksteen drin- 

 gen , daaruit veel meer koolzuren kalk op te nemen , dan zuiver water. 

 Wanneer dan later , aan de wanden der grot , het water verdampt , 

 dan blijft een uiterst dun laagje koolzure kalk over , dat langzamer- 

 hand dikker wordt en verschillende vormen , afhankelijk van de 

 plaatselijke omstandigheden , aanneemt. Ook hier i^ , met eenige wij- 

 ziging , de oude spreuk toepasselijk : » Non semel , sed saepius cadendo , 

 gutta facit stalactitem.^^ ^ 



De eerste druppel van het met koolzure kalk bedeelde water laat , 

 bij het verdampen aan het gewelf der grot , eene ringvormige afzetting 

 achter, die bijna onmerkbaar dun is. De volgende doen haar in 

 dikte toenemen , totdat zij , na eenigen tijd den vorm eener penne- 

 schacht aanneemt. De achtereenvolgende verdamping van andere druppels 

 maakt dat langzamerhand de holte daarin verstopt. Het vocht vloeit dan 

 alleen langs de buitenwanden van den dus gevormden , kleinen stalac- 

 tiet , waardoor deze voortdurend in lengte en dikte toeneemt. Daar 

 de afzetting van koolzuren kalk aan het bovenste gedeelte van den 

 druipsteen het grootst is, dewijl de vloeistof, bij het sijpelen langs 

 de oppervlakte, voortdurend kalk verliest, zal de stalactiet den vorm 

 van een min of meer regelmatigen , puntigen kegel aannemen , wiens 

 top naar beneden is gekeerd. De vorming van stalactieten geschiedt 

 dus op eene dergelijke wijze, maar veel langzamer dan die der ijs- 

 kegels , welke dikwijls des winters aan onze daken en goten hangen. 



De vloeistof , welke van de punt van den stalactiet afdruppelt , 

 valt loodrecht daaronder, op den bodem van het hol neder. Zij ver- 



Niet door eens , maar door meermalen te vallen , vormt de droppel een druipsteen. 



