DE GROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 247 



dampt daar verder geheel en laat den nog daarin opgelosten koolzuren 

 kalk achter. Op die wijze vormt zich , juist onder den stalactiet , eene 

 afzetting van koolzuren kalk , welke stalagmiet genoemd wordt. Deze 

 is meestal stomper dan de stalactiet en mist steeds de fijne opening 

 in het midden. De stalactieten , die van boven naar beneden groeien , 

 ontmoeten , wanneer de hoogte van het gewelf der grot niet al te 

 aanzienlijk is , de stalagmieten , welke in omgekeerde richting in lengte 

 toenemen. Het vocht vloeit dan , langs de onafgebroken oppervlakten 

 van beiden , naar beneden , waardoor zij samen vergroeien en de 

 grillige zuilen vormen , welke de druipsteengrotten versieren. 



Wanneer de kalkhoudende vloeistof niet door eene enkele opening , 

 maar door eene lang gerekte scheur van het gewelf , in de grot dringt , 

 dan ontstaan andere afzettingen van koolzuren kalk , die in sommige 

 gevallen op sierlijk geplooide en gegolfde gordijnen gelijken. 



Vloeit het water langs de zijwanden van het hol, dan wordt het 

 gesteente aldaar bedekt met min of meer regelmatige afzettingen van 

 druipsteen , die dikwijls op watervallen gelijken , welke plotseling ver- 

 steend zijn. Kortom: het toeval schijnt behagen te scheppen, om 

 aan den druipsteen allerlei grillige gedaanten te schenken , die hem 

 soms het voorkomen geven, alsof hij door menschenhanden was 

 gevormd. 



V 



Maar , zoo voortpratende , zouden wij bijna vergeten , dat wij ons 

 nog altijd in de Salie des Scarahées bevinden. De gidsen gaan ons voor 

 naar de Salie des Benards. Deze onregelmatige afdeeling der grot diende , 

 zooals haar naam aanduidt, in vroeger tijden tot vergaderplaats van 

 meester reinaard en zijne vrienden , welke hierheen de lekkerste beetjes 

 brachten , die zij in den omtrek hadden vermeesterd , om die hier , 

 in stilte , op hun gemak te kunnen oppeuzelen. Toen echter , in het 

 jaar 1828, voor het eerst menschen in dezen schuilhoek doordrongen, 

 waren de roofdieren genoodzaakt , elders een goed heenkomen te 

 zoeken. Dat zij gedurende vele eeuwen hier hunne gezellige bijeen- 

 komsten hielden , bewijzen de talrijke vossebeenderen , met eene laag 

 van druipsteen overdekt , die in den bodem der oude feestzaal zgn 

 gevonden. Men treft in dezelfde afdeeling een stalactiet aan , die met 

 een stalagmiet tot eene zuil is vergroeid ; verder vindt men , langs 

 den wand, een kleinen versteenden waterval, van een paar meters 



