250 DE GUOTTEN VAN HAN IN BELGIJË. 



aan de gewelven zijn opgehangen. Een der merkwaardigste stalagmieten 

 bezit den vorm van een reusachtigen paddestoel , van 5 M. hoogte en 

 15 M. omtrek, die geplaatst is in eene wijde nis. In een anderen hoek 

 bevindt zich eene tweede , diepe holte , waarin een rechthoekig stuk druip- 

 steen is geplaatst , waardoor het geheel gelijkt op eene kapel met altaar. 



In de nabijheid daarvan is de Salie de la Cascade (41) gelegen , dus 

 geheeten naar haar voornaamste sieraad : een prachtigen waterval van 

 druipsteen , ter hoogte van 9 M. , welke zich , met verschillende trappen , 

 langs de zijwanden der grot schijnt te storten en eene zeer fraaie , 

 witte kleur bezit. De gelijkenis is zoo sprekend, dat wij onwillekeurig 

 luisteren , om naar het bruisen van het water te hooren. Werkelijk 

 vernemen wij een gedruisch , afkomstig van de Lesse , die zich hier 

 met moeite een weg baant, door eene diepe kloof, welke gedeeltelijk 

 met rotsblokken is gevuld. 



Wij keeren naar de Salie du Tropliée (42) terug om van daar een nauwe 

 gang in te slaan, die ter eere van de gidsen. Passage Lannoy (38) 

 wordt genoemd. Deze bezit eene lengte van 200 M. en vormt het 

 andere uiteinde van de vroeger genoemde Galerie des Aventuriers (13). Aan 

 het einde dier gang bevinden zich eene reeks van kamers , die in 

 1858 ontdekt werden en les Mystérieuses (14) genoemd worden. De druip- 

 steenen prijken hier nog in hunne oorspronkelijke kleuren , daar zij 

 nooit door den rook en het roet der harsfakkels werden bezoedeld. 

 Zij ontvingen hare namen , wegens de talrijke , lang verborgen schoon- 

 heden , die zij den bezoeker aanbieden en zijn gescheiden in vier af- 

 deelingen , welke de namen dragen van : Ie Portique (17) , la Mosquée (17) , 

 la Merveilleuse (16) en VAlhambra (15). 



Geen woorden z^*n in staat den indruk weer te geven , dien deze onder- 

 aardsche tooverwereld op den bezoeker maakt. Wanneer het sch^'nsel der 

 lampen en fakkels , benevens de schitterende stralen der magnesium- 

 lamp deze druipsteenvormingen verlichten , dan schijnen zij , de eene 

 na de andere , uit den donkeren achtergrond op te doemen. Hier ziet 

 men sneeuwwitte stalagmieten , half doorschijnend als albast , uit den 

 bodem oprijzen. Elders aanschouwt men reusachtige zuilen , die dezen 

 onderaardschen tempel schijnen te schragen. Op eene andere plaats 

 zijn de wanden bedekt met gordijnen , die in bevallige plooien afhan- 

 gen , terwijl hare randen met franjes bedekt schijnen. Ginds steken 

 eene menigte stalactieten de punten naar beneden en geven aan het 

 gewelf het voorkomen van dat in het paleis der Moorsche koningen 

 van Granada, terwijl men elders grillige versieringen aanschouwt, 



