DE ©ROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 251 



die door de hand van een oosterschen beeldhouwer uit het zuiverste 

 marmer schynen gebeiteld. 



Zelfs het vernuft van een dante zou te kort schieten , om die won- 

 deren te schetsen en noch de photographie , nog het best bestuurde 

 teekenstift zijn daartoe in staat. »Licht! meer licht!" riep ik onwille- 

 keurig uit en wenschte een duizendtal elektrische gloeilampen en even 

 zoo vele booglichten te myner beschikking te hebben , om daardoor 

 die trotsche gewelven zoo helder te kunnen bestralen , alsof zij door 

 het zonlicht werden beschenen. Zou dit , zij het dan ook op kleinere 

 schaal, tot de vrome wenschen blijven behooren? De in 1868 ont- 

 dekte Dechenhöhle , bij Lethmate in Westfalen , welke ik voor eenige 

 jaren bezocht , wordt wel met gas verlicht ; waarom zouden dan de 

 stralen van het elektrische licht niet eenmaal de grotten van Han 

 besch^'nen ? Misschien kon men de Lesse gebruiken , om de kracht 

 te leveren , welke noodig is om haar eigen werk te verlichten. 



Eerst langzamerhand herkrijgt onze geest de noodige kalmte , om 

 de afzonderlijke deelen van dien baaierd te kunnen onderscheiden. 

 Hier ontdekt men een tabernakel, die door eene menigte sneeuwwitte 

 kolommen w®rdt geschraagd. Aan onze linkerhand zien wij een zeer 

 regelmatigen stalagmiet , van bijna 2 M. hoogte en 4 M. omtrek , die 

 het vat der Danaïden {Ie tonneau des Danaïdes) genoemd wordt, 

 rustende op een dertigtal loodrechte platen , die in het midden samen- 

 komen. De gids plaatst eene kaars achter een dier platen , waardoor 

 wij de doorschijnendheid van den druipsteen kunnen bewonderen. Hij 

 slaat , met een hard voorwerp , tegen eenige dier steunsels en weet 

 daaraan welluidende tonen te ontlokken. Elders trekt een halfrond 

 bekken , van bijna 1 M. middellijn , met uitgesneden randen en gevuld 

 met kristalhelder water onze aandacht. Het gewelf van het Alhamhra (15) 

 wordt gesteund door een paar fijn uitgesneden Moorsche zuilen , aan wier 

 voet zich eene waterkom bevindt , waarin de zolderingen zich afspiegelen. 



Langs denzelfden weg , dien wij straks gekomen zijn , keeren wij 

 naar de Salie du Trophée (42) terug en begeven ons van daar naar eene 

 andere afdeeling , die den naam draagt van Salie en fer de lance (45) , 

 wegens den vorm der gewelven. Deze zaal is arm aan druipsteen ; op 

 den grond bevindt zich een stalagmiet, in den vorm van een heu- 

 veltje, terwijl de stalactiet daarboven gelijkt op een reusachtig zwijn, 

 dat met den rug aan het gewelf schijnt opgehangen. 



Terwijl wij de gidsen volgen , treft een vreemd geluid onze ooren , 

 veroorzaakt door het bruisen van een 20 M. breeden arm der Lesse, 



