252 DE GROTTEN VAN HA.N IN BELGIË. 



welke hier , in eene diepe kloof , aan onze voeten schmmt , om een 

 weinig verder onder de rotsen te verdwijnen. Wy gaan over de rivier , 

 op eene stevige houten brug , die den boomstam heeft vervangen , 

 waarop men vroeger haar moest overtrekken. Het water bezit gewoon- 

 lijk eene diepte van 7 tot 10 M. , maar reikt, bij hoogen stand, tot 

 aan het gewelf. In dit geval kan natuurlijk een gedeelte der grot 

 niet bezocht worden. 



Aan de andere zyde komen wij in op één na de grootste afdeeling 

 van het hol , welke Place cCArmes (65) genoemd wordt. Zij is bijna cir- 

 kelvormig , bezit eene middellijn van meer dan 50 en eene hoogte 

 van 20 M. . Hier vinden wij gelegenheid een oogenblik uit te rusten 

 van de vermoeienissen van den tocht. In het midden der zaal zijn 

 een aantal banken , rondom eene groote tafel geplaatst. De gidsen 

 stellen ons in de gelegenheid een krachtigen dronk Madera- of Xeres- 

 wijn te verkrijgen , hetgeen , volgens hun zeggen , zeer heilzaam is 

 tegen de nadeelige werking der koele lucht in de grot. 



VI 



Spoedig worden wij door onze geleiders uitgenoodigd , de onder- 

 aardsche wandeling te hervatten. Wij gaan een tochtige gang door. 

 Courant cVair genoemd , waarvan de wanden uit zwart marmer met 

 witte aderen bestaan , dat door het water gepolijst is. In deze gang 

 bevinden zich stalagmieten , die op korven gelijken , waaruit de bijen 

 schijnen naar buiten te komen. 



Zoo bereiken wij het voorportaal van den reusachtigen onderaard- 

 schen tempel : la Salie du Dome (55). Het is daarvan gescheiden door eene 

 reeks van druipsteenen , in den vorm van sierlijk geplooide voorhangsels 

 (61) en wordt daarom Portique des Draperies genoemd. Deze gordijnen, 

 welke aan de zijwanden bevestigd zijn , schijnen met verschillende teeke- 

 ningen versierd ; eenigen zijn doorschijnend , anderen eenigszins bruin 

 gekleurd. Enkelen geven, wanneer men daartegen met een hard voor- 

 werp slaat, welluidende tonen. Daartusschen verheft zich een reus- 

 achtige stalagmiet, welke op een praalgraaf gelijkt (52), dat uit al- 

 bast schijnt gehouwen te zijn. Men noemt het daarom: Ie Mausolée oi : Ie 

 Tomheau de Vempereur Maximüien , ter gedachtenis aan den ongelukki- 

 gen keizer van Mexico, die den IQ^len Juni 1867 te Queretaro viel. 

 Langs eenige trappen bereikt men vervolgens een paar regelmatig 

 gevormde stalagmieten van gelijke grootte (53) , die daarom les Jumieaux 



