DE GROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 253 



worden genoemd. In de nabijheid daarvan bevindt zich een stalactiet 

 (54), Ie Cygne geheeten , die op een zwaan gelijkt, welke zich gereed maakt 

 om te vliegen en zich met den bek aan de wanden van het gewelf 

 schijnt vast te houden. Daarachter is eene verzameling van druip- 

 steenen, die de gedaante bezitten van een stapel bloemkoolen (57) , die 

 uit zuiver albast schijnen gevormd te zijn. 



Wij draaien ons om en staan tegenover de grootste en fraaiste 

 druipsteenvorming der gehcele grot, welke Ie Boudoir de Proserpine (56) 

 is genoemd. Zij wordt gevormd door een aantal stukken zwarten 

 kalksteen , die van het gewelf zyn neergestort en , in een halven cirkel 

 op den grond liggen. Aan de tegenovergestelde zijde wordt z^* be- 

 grensd door een enkelen steen. Al deze afzonderlijke stukken zijn aan 

 elkander verbonden door eene laag van druipsteen , die kristallen van 

 koolzure kalk bevat , welke glinsteren als diamanten. Deze stalagmieten , 

 hebben verschillende vormen aangenomen , zooals bladeren , druiven- 

 trossen , kolommen enz. , die aan het geheel eene buitengewone schoon- 

 heid verleenen. Men heeft een kleine doorgang in den druipsteen 

 gemaakt , waardoor men in het pronkvertrek van de Godin der Onder- 

 wereld kan komen. 



In de nabijheid daarvan bevindt zich eene holte in den bodem , waarin 

 voortdurend koolzuurhoudend water druppelt, dat rijk is aan kalk. Wan- 

 neer mandjes , takken , bloemen , bladeren en andere voorwerpen in dit 

 water worden geplaatst , dan zijn deze spoedig bedekt met eene laag van 

 kalksinter , evenals dit , bij ons te lande , in het meertje van Rokanje 

 geschiedt. 



Tot nu toe hadden wij geene gelegenheid om op te merken , dat 

 wij ons thans in de grootste afdeeling der geheele grot bevinden. 

 Het schijnsel der lampen en petroleumfakkels stelt ons slechts in staat 

 de voorwerpen te onderscheiden , die zich op korten afstand van ons 

 bevinden , terwijl het gewelf te hoog is , om dit zwakke licht te weer- 

 kaatsen. De Salie du Dóme (55) bezit eene lengte van 154 M. , terwijl hare 

 geringste breedte 135 M. bedraagt. Op sommige plaatsen is zij niet 

 minder dan 60 M. hoog; zoodat zij, wat oppervlakte en inhoud be- 

 treft , de grootste gewrochten der menschelijke bouwkunst overtreft. 

 Deze geweldige ruimte is grootendeels gevormd door het instorten 

 van rotsen , die door de Lesse waren ondermgnd , in tijden , lang vóór 

 die , waarvan de geschiedenis of de overlevering gewagen. Bij de 

 vroeger vermelde aardbeving, in het jaar 1828, zijn nog een aantal 

 steenen van het gewelf neergestort , gelukkig op een tijd , dat zich geen 



