254 DE GROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 



bezoekers in de grot bevonden. De zwijgende getuigen dier instorting 

 zijn nog voorbanden , iij den vorm van eene opbooping van steen- 

 klompen , of liever: een berg van 56 M. boogte, in den berg. 



De gidsen tracbten ons een denkbeeld te geven van de reusacbtige 

 afmetingen der Salie du Dóme (55). Daartoe verzoeken zij ons een oogen- 

 blik te blijven stilstaan en beklimmen , voorzien van petroleumfakkels , 

 met bun drieën , den berg van steenbrokken. De top daarvan is effen 

 en slecbts 4 M. lager dan bet gewelf, waarvan zij een gedeelte met 

 bunne fakkels verlicbten. Het boogste punt is versierd met eene druip- 

 steenvorming , welke de gedaante bezit van een troon , door een bemel 

 bedekt , welke Ie Tróne de Pluton (59) wordt genoemd. Een der gidsen zet 

 zicb op de plaats , voor den Bebeerscber der Onderwereld bestemd , 

 terwijl de beide anderen den troon en den omtrek daarvan verlicbten , 

 betgeen eene scbilderachtige uitwerking te weeg brengt. 



Spoedig zijn de gidsen afgedaald ; terwijl wij ons gereedmaken om 

 den tocbt voort te zetten , bebben wij een oogenblik gelegenheid , 

 de indrukwekkende stilte op te merken , die in dezB onderaardscbe 

 gewelven beerscbt. Geen geluid verstoort de rust , bebalve dat , hetwelk 

 veroorzaakt wordt door een waterdruppel , die van een stalactiet valt , 

 welken hij vergroot heeft met eenige moleculen koolzure kalk. Dit 

 regelmatig gedruisch , als het tikken eener klok , is het eenige teeken 

 van den rusteloozen arbeid, waarmede de natuur zich, gedurende 

 eeuwen , in deze sombere gewelven bezig houdt ! 



Terwijl wij verder gaan , merken wij nog eenige druipsteenvormin- 

 gen op , die na al het schoone , dat wij reeds gezien hebben , nauwe- 

 lijks meer in staat zijn onze aandacht te boeien. Want , ook de ver- 

 hevenste natuurtooneelen vermoeien op den langen duur ; zij matten 

 den geest af en maken dien onvatbaar , om nieuwe indrukken op te 

 nemen. Wij gaan dus die versierselen, welke het borstbeeld 

 van Socrates, de driedubbele Kroon, die het hoofd van 

 een reus schijnt te dekken, de kleine Kapel (58), de Troon, 

 de Wijwatersbak enz. genoemd worden, eenigszins onverschillig 

 voorby , ofschoon zij , in den aanvang van den tocht , onze opmerk- 

 zaamheid in hooge mate zouden getrokken bebben. 



Verder voortgaande , komen wij in de laatste afdeeling der grot : 

 de Salie de V Emharquement (51), die eigenlijk slechts een aanhangsel is 

 van ^Q Salie du Dome (55). Zij is voor een groot deel gevuld met ge- 

 weldig groote steenbrokken, waarvan de meesten van het gewelf zijn 

 gestort tijdens de aardbeving van 1828. De Lesse komt tusschen die 



