DE GROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 255 



rotsblokken te voorschijn , nadat zij , in verschillende takken , die ten 

 deele onbekend zijn, het hol in zyne geheele lengte heeft doorloopen. 

 Haar voorkomen is echter geheel veranderd, sedert wij haar, brui- 

 send en schuimend, in jeugdigen overmoed, zich in het Trou de Bel- 

 vaux zagen storten: gedurende haren onderaardschen loop heeft zij 

 met tallooze bezwaren te kampen gehad, welke haren levensernst 

 schijnen gerijpt te hebben. Kalm, helder en statig, als ware zij ver- 

 moeid van den onderaardschen zwerftocht, komt de rivier spiegelglad 

 onder de puinhoopen te voorschijn, om bedaard haren weg te ver- 

 volgen. De Lesse bezit hier eene breedte, die tusschen 25 en 35 M. 

 afwisselt, terwijl hare diepte van 2 tot 6 M. bedraagt. 



Vijf groote en stevig gebouwde , platbodemde vaartuigen , elk voor- 

 zien van een tiental banken, op ieder waarvan vijf personen kunnen 

 plaats nemen , liggen gereed om de bezoekers af te wachten. Nadat 

 wij gezeten zyn , worden de lampen uitgebluscht en alleen de gidsen 

 houden hunne petroleumfakkels brandende. Zij wuiven daarmede en 

 verlichten de gewelven, die zich op eene hoogte van omstreeks 12 

 M. boven den waterspiegel uitstrekken. Deze zijn zeer regelmatig van 

 vorm en bestaan ter weerszijde uit eene soort van kruisbogen , die 

 uit den waterspiegel oprijzen , terwijl het middelste gedeelte vlak is. 

 Zy zijn, over hunne geheele lengte, slechts uit twee geweldig groote 

 stukken kalksteen gevormd , welke getooid zijn met een aantal schitte- 

 rende stalactieten , die zich in den helderen waterspiegel weerkaatsen. 



Langzaam en statig drijft ons vaartuig met den stroom mede ; de 

 roeier beweegt zijne riemen slechts zooveel, als noodig is, om de 

 schuit in het midden der rivier te doen blijven. De stilte wordt alleen 

 afgebroken door het geplas der riemen , het vallen der waterdruppels 

 van de punten der stalactieten in de rivier , het doordringend gepiep 

 der vledermuizen , die uit hare schuilhoeken te voorschijn komen en de 

 vroolijke sprongen der visschen , die door den glans van het licht 

 aangetrokken , in grooten getale rondom de schuit zwemmen en , voor 

 een oogenblik , hun vochtig verblijf verlaten. 



Zoo naderen wij den uitgang der grot. Nadat wij omstreeks 100 M. 

 hebben afgelegd , maakt de rivier eene bocht ; de laatste lichten wor- 

 den uitgebluscht en wij bevinden ons een oogenblik in stikdonkere 

 duisternis. Terwijl ons vaartuig langzaam over den effen waterspiegel 

 voortglijdt, bereiken ons de eerste, flauwe stralen van het blauwe 

 daglicht en dit schijnt des te schooner, omdat wij het zoo lang 

 moesten derven. Daar knalt , als de eerste welkomsgroet uit de buiten- 



