256 DE GROTTEN VAN HAN IN BELGIË. 



wereld, vóór ons een schot, dat, aan het uiteinde van het gewelf, 

 door een klein stuk geschut wordt gelost. Terstond daarna meent 

 men een tweede , vervolgens een derde , vierde enz. te hooren , gedu- 

 rende twintig tot dertig seconden. Bij elke nieuwe weerkaatsing schijnt 

 het geluid dieper uit de gewelven te voorschijn te komen en men 

 zou meenen dat het laatste op eenige uren afstands werd afgevuurd , 

 waarna het gedruisch , als een dof gerommel , in den schoot van den 

 berg schijnt te versterven. Het geheele geluid gelijkt op eene reeks van 

 hevige donderslagen , die in onze onmiddellijke nabijheid worden voort- 

 gebracht. De rotsgewelven schijnen op hunne grondvesten te sidderen 

 en met instorten te dreigen en het geraas , daardoor veroorzaakt , 

 weerkaatst zich in alle richtingen. Kortom , men kan zich hierdoor 

 eene voorstelling vormen van de vreeselijke uitwerking eener aard- 

 beving in de ingewanden van den berg. Maar eindelijk wordt dit 

 rumoer vervangen door eene plechtige stilte. 



Onder het voortroeien vertoont zich het daglicht steeds duidelijker 

 en daarmede verdwijnt ook de spanning , die zich een tijd lang van 

 ons had meester gemaakt en wordt vervangen door eene aangename 

 stemming. Al onze sombere gewaarwordingen verdwijnen , zoodra wij 

 de opening der grot vóór ons aanschouwen , waardoor de schoone 

 buitenwereld ons tegenlacht en , wanneer wij een heideren zonneschijn 

 treffen , dan zijn wij stil van bewondering. Waarlijk , de mensch is 

 niet geschapen om te midden der duisternis te leven , en door dit 

 bewustzijn wordt deze vaart ongetwijfeld tot het schoonste gedeelte 

 van onzen geheelen onderaardschen tocht. 



Ons vaartuig legt, aan het einde van het rotsgewelf, aan de linker- 

 hand aan en , nadat wij zijn uitgestapt , komen wij in een aardig ge- 

 bouwtje (76) , waar waschgereedschap en kleerborstels gereed staan , om 

 onze handen en kleederen te ontdoen van de modder , die daaraan kleeft. 

 Tevens hebben wij gelegenheid om ons eene kleine herinnering aan 

 het bezoek der grot te verschaffen. Wij bevinden ons , bij het verlaten 

 van dit gebouwtje , in eene bekoorlijke vallei , bedekt met tuinen en 

 akkers. Wij slaan nog een laatsten blik op den uitgang der grot en 

 de Lesse, die te midden van dat vriendelijke landschap haren loop 

 vervolgt. 



Spoedig bevinden wij ons in de schaduw eener kastanjelaan , die 

 ons in weinige minuten in het midden van het dorp Han brengt. 

 In de herberg vinden wij gelegenheid ons door een weikomen dronk 

 te laven en daarna nemen wij onze verheven zitplaatsen weder in 



